Fæðingarsögurnar okkar

Linda Mist

Linda Mist fæddist þann 14.nóvember 2000 kl.05.09 á Landsspítalnum í Reykjavík, 4 dögum eftir settan dag. Pabbi hennar og mamma mín voru viðstödd fæðinguna.

Fyrstu verkir byrjuðu um kl.18.00 þann 13.nóv. Ég man ekki hvenær ég fór upp á deild en verkirnir voru orðnir ansi slæmir. Það var tékkað á útvíkkunni og var hún ekki nema 4 og var ég send heim. Við mamma fórum heim til afa og ömmu þar sem ég reyndi að borða, þó það gengi ekki vel. Þetta endaði með því að ég var komin aftur upp á deild því ég vildi fá eitthvað verkjastillandi. Það voru allar stofur fullar þannig að ég var sett inn á biðstofu og mér gefin petitín sprauta eftir að ég var búin að vera í sturtu í klukkutíma. Hún sló ansi vel á verkina en virkaði bara í hálftíma og þegar ég bað um aðra fékk ég neitun. Ég prófaði glaðloftið en eina sem það gerði fyrir mig var að valda mér ógleði og var ég ælandi alla fæðinguna. Ég bað því um mænurótardeyfingu og eftir það fann ég ekki neitt. Svo þegar útvíkkunin var komin í 10 þá fann ég auðvitað ekki fyrir neinu og þurfti að gefa mér hríðaraukandi, samt sem áður þá fékk ég aldrei neina rembingsþörf og þurftu ljósmæðurnar að segja mér hvenær ég átti að rembast. Ég var tengd í mónitor þar sem sást hvernig henni liði á meðan á þessu stóð. Mamma þurfti endilega að forvitnast um hvað þessi línurit þýddu og svo í fæðingunni, sem ekki var að ganga sem best, droppaði, að ég held, hjartslátturinn hjá Lindu, og það byrjaði að líða yfir mömmu, ég heyrði bara kallað :" Einhver að hjálpa ömmunni! " Það var ekki nóg með að ég væri að reyna að koma barninu frá mér heldur fékk ég áhyggjur af mömmu líka. Það var svo komið að ég átti í erfiðleikum með að koma henni frá mér og voru læknarnir tilbúnir með sogklukku þegar læknirinn ákvað að klippa mig til að ná henni út, þar sem hún var í erfiðleikum. Ég var klippt og hún bókstaflega toguð út úr mér. Hún var meðvitunarlaus en rankaði fljótt við sér þegar búið var að sjúga upp úr henni. Ég var svo saumuð saman og hoppaði svo fram úr rúminu til að klæða hana í föt. Ég gat hoppað fram úr rúminu þar sem ég var ennþá svo dofin eftir mænurótardeyfinguna. Við fórum svo heim 24 tímum seinna. Hún var ekki nema tæpar 12 merkur og 50 cm. Pínulítil og sæt. Dökkhærð og dökk yfirlitum.

Janus Breki

Janus Breki fæddist á settum degi, þann 11.janúar 2007 kl.03.00 á Landsspítalanum í Reykjavík. Viðstödd fæðinguna voru Diddi og Guðrún Hanna, mamma hans.

Ég fékk fyrstu verki um kl.19.00 þann 10.jan. Ég var búin að ákveða að reyna að eiga hann án þess að fá mænurótardeyfingu eða petitínsprautu. Ég hef heyrt að petitín hafi mælst í börnum allt að 6 vikum eftir fæðingu, sem segir mér að það er kannski ekki svo gott. Verkirnir voru orðnir nokkuð slæmir um kl.23 og ákváðum við að drífa okkur upp á deild, mig langaði líka til að prófa að fara í baðið, sjá hvort að það myndi hjálpa. Diddi var hinn stressaðasti og hljóp út á sokkunum á meðan ég var hin rólegasta, hann vissi ekkert hvernig hann átti að vera :-) Útvíkkunum var mæld um kl.12 og var ég komin með milli 6-7 í útvíkkun og var alveg rosalega ánægð með það þar sem verkirnir voru alls ekki það slæmir. Við fengum stofu inn á Hreiðri og þar var látið renna í bað fyrir mig. Fyrst gáfu þær mér samt vatnsbóludeyfingu og nálarstungur. Ég man ekkert hvort þessi deyfing hafi hjálpað eitthvað, en nálarstungurnar voru til róa mig. Um leið og ég fór í baðið fann ég hvað verkirnir linuðust. Ég var í baðinu allan tímann og þar fæddist hann. Hann var með svo stuttan naflastreng að hann slitnaði þegar hann kom út, vatnið varð samstundist rautt og aumingja tengdó fékk vægt sjokk. Ljósmóðirin var hin rólegasta þegar hún tók eftir þessu og bað hina ljósmóðurina að koma með klemmu á stubbinn. Þegar Janus kom upp úr vatninu var hann hóstandi, frekar skrítið að sjá og heyra. Diddi fékk svo að klippa þennan pínulitla naflastreng sem eftir var. Janus var sendur inn á vökudeild í 30 mínútur þar sem hann missti smá blóð þegar naflastrengurinn slitnaði. Hann var 14 merkur og 51 cm. Við fórum svo heim seinnipartinn þann 11.jan.

Heikir Þór

Heikir fæddist þann 30.nóv. 2009, 9 dögum eftir settan dag kl.06.18 á Landsspítalanum í Reykjavík. Diddi var viðstaddur en ég hafði líka ætlað að hafa systur mína hjá mér en vegna svínaflensufaraldursins mátti bara einn vera inni hjá mér.

Ég byrjaði að fá mjög væga verki um kl.16 þann 29.nóv. Þeir voru samt sem áður reglulegir og var ég nokkuð viss um að þetta væri byrjað, búin að bíða eftir þessum verkum í 2 vikur og orðin ansi þreytt. Tengdó komu í bæinn og ætluðu að vera hjá krökkunum á meðan við færum upp á fæðingardeild. Svo um kl.22 um kvöldið datt allt niður hjá mér. Ég fór að sofa um miðnætti, virkilega fúl og pirruð. Ég fann þó í gegnum svefninn fyrir samdráttum. Um kl.4 fór ég á fætur, fékk mér að borða, vakti Didda og við skunduðum upp á deild rúmlega 5. Þar komumst við að því að Ingibjörg gat ekki verið hjá okkur og fór ég gjörsamlega miður mín þarna inn. Um 05.30 var tékkað á útvíkkuninni og var hún á milli 5 og 6. Við fengum að fara inn á stofu, þar sem ég ætlaði að fara í bað. Við lentum meira að segja inn á sömu stofu og Janus fæddist í. Ég hafði hugsað mér að eiga þennan líka í baði þar sem sú reynsla hafði verið mér mjög góð. Mér sagt að ég fengi ekki að fara í bað sem væri heitar en 36-37 gráður, sem mér finnst bara vera mjög kalt. Hún talaði um að það gæti verið slæmt fyrir barnið ef baðið væri of heitt. Um leið og ég steig ofan í baðið fann ég að þetta var alls ekki gott þar sem mér fannst baðið einfaldlega alltof kalt, hún hitaði það aðeins fyrir mig, en samt leið mér alls ekki notalega í því. Ég fór ofan í baðið kl.05.50. Ég man eftir að hafa litið á klukkuna og hugsað: "Ég vildi að þetta væri bara að verða búið" Í þessum hugsuðu orðum fékk ég brjálaðan hríðarverk og vatnið fór. Diddi sagði að hann hefði bara séð svona vatnskúlu ofan í vatninu sem settist svo á botninn og dreyfðist í vatninu (legvatnið var litað). Svo fann ég guttann bókstaflega ryðjast niður í grindina og ég segi við Didda að ég haldi að hann sé bara að koma. Hann hringir bjöllunni þar sem ljósmóðirn hafði skroppið fram. Þegar hún kemur inn vill hún fá að hlusta á hjartsláttinn hjá barninu en heyrir hann ekki og biður mig að koma uppúr. Ég varð nú pínu hrædd þegar hún heyrði ekki hjartsláttinn en þegar ég var komin upp úr þá gat hún staðsett tækið betur og hjartslátturinn heyrðist, sem betur fer. Hún bað mig um að fara uppí rúmið þar sem hún ætlaði að tékka á útvíkkununni en ég komst einungis á fjórar fætur þar sem hann var við það fæðast. Hann ruddist svo út með látum(og ég enn á fjórum fótum) og var fæddur 15 mínútum eftir að ég kom upp úr baðinu. Ljósmæðurnar þurftu að toga hann fram og til baka eftir að höfuðið á honum var komið út þar sem naflastrengurinn var vafinn utan um hálsinn á honum, axlirnar og mjaðmirnar. Naflastrengurinn var um meter á lengd. Litla greyið var marið þar sem þær þurftu að toga svo mikið í axlirnar á honum. Þar sem hann fæddist svo hratt (klukkutíma eftir að við vorum komin upp á deild) þá náði hann ekki að losa sig við allt vatnið úr lungunum og vildu læknarnir hafa hann á vökudeildinni í eftirliti þar sem legvatnið var litað og litað legvatn getur valdið sýkingum. Hann fékk sýklalyf þessa 3 daga sem hann var þarna og fékk svo að koma heim þegar í ljós kom að hann var ekki með neina sýkingu og öndunin var orðin eðlileg. En hann var með mjög hraða öndun eftir fæðinguna.Við fengum svo að fara með gullið heim um hádegið þann 03.des. Hann var 16 og hálf mörk og 52 cm.