Þakklæti :)
Ég hafði skrifað afskaplega langa og virkilega dramatíska síðu hér þar sem ég tók föðurættir og móðurættir okkar Jóns fyrir og þakkaði þeim fyrir hlýhug og hjálp.
Hversu mikið vinir okkar og kunningjar skipta okkur máli, bæði þeir sem hafa komið og farið og eru enn. Við eigum yndislegan minningabanka vegna ykkar.
Hvernig hjálp foreldra okkar hafa komið okkur á þann stað í lífinu þar sem við erum í dag. Án ykkar..... ég get bara ekki hugsað hvernig lífið væri án ykkar.
Systkini okkar, ég hef grátið og hlegið með ykkur þið hafið hvatt mig og stutt og hjálpað mér að horfa fram á veginn. Makar ykkar eru perlur sem umbera svona skrýtna veru eins og mig :) Börnin ykkar eru okkur bara gleðiefni, hlý, glöð, falleg að innan sem utan.
Ég hef orðið bókstaflega rúmföst af þunglyndi og kvíða, það er ótrúlegt en satt, líkaminn lét ekki af stjórn vegna andlegrar vanlíðan. Enn í dag koma dagar þar sem ég er 2 mín á fætur eða 2 klst, mér finnst ég aldrei verða veik aftur eða ég geng í gegnum gel eða hlaupkennda tilveru allan daginn.
Ættingjar okkar, æskuvinir, skólasystkin, vinnufélagar, kunningjar takk fyrir að vera til. Þið hafið gefið okkur svo óskaplega mikið í lífinu. Aðallega hlátur :) Sem er besta lyfið sem við Jón vitum um. Þegar hann var að bíða eftir að vera sóttur inn á skurðstofu í USA í lífshættulega heilaaðgerð gátum við gert grín að því að hann mundi sko ekki fara úr naríunum - þær skyldu klæða hann úr þeim :) þótt við værum að drepast úr kvíða og áhyggjum og óöryggi um framtíðina gátum við notað kímnigáfuna sem þið elsku besta fólk hafið hjálpað okkur að þróa.
Þegar Ása tengdó strýkur mér um bakið, mamma knúsar mig eða hringir í mig, Jón blikkar mig yfir heilan haf af fólki eða krakkarnir mínir segja mér eitthvað ótrúlegt sem gerðist þá líður mér vel. Þegar systkini mín tosa mig úr dramatíska kastalanum mínum og hjálpa mér að sjá hið spaugilega í aðstæðum eða bara senda mér kveðju á netinu þá líður mér betur.
En ég ætti ekki þessi yndislegu börn, þennan dýrmæta fjársjóð, ef ekki væri hann Jón minn. Við höfum afrekað í raun afskaplega mikið og erum enn að. Hann er happafengurinn minn :)
Ég get ekki lýst því hversu mikið hvert eitt og ykkar skiptir mig máli. Ég hef alltaf verið feimin við fólk, flest ykkar vitið það, önnur gruna það kannski. Þegar ég hélt u.þ.b. 11 orða ræðu í fermingu Helenu Ýrar hélt ég að ég mundi fótbrotna af skjálfta :) Ég er þeirri fötlun haldin að eiga erfitt með að hitta fólk, skreppa í heimsókn eða taka upp tólið. Jafnvel mínir elstu og bestu vinir heyra nokkrum sinnum í mér á ári. En ég elska ykkur ekkert minna.
Ég vona að ég hafi getað komið á blað broti af því þakklæti sem ég ber til ykkar.
Hulda