Marsmánuður tók á móti með blíðu í veðri og ferð á Barnadeild FSA. Þar þurftum við að vera í einn sólarhring þar sem VWA þurfti að fá næringu í æð til að koma öllu á rétt ról. Hann hafði verið slappur og sjálfur sér ólíkur frá því á mánudag. Seinnipart á þriðjudag var eins og slökkt væri á barninu-fremur óhugnalegt verð ég að segja. Á fimmtudag förum við svo með hann hér á Húsavík til læknis og öllum til lukku þá sendi hann okkur beint á FSA. Pabbinn hringdi nefnilega í frúnna í vinnuna og sagði einfaldlega; Þórgunnur, þú verður að koma heim núna!

Eftir rannsóknir kom í ljós svæsin "strepakokka" sýking en nota bene Vigfús fékk ekki kvef, hita né nokkuð slíkt. Hann nánast hætti að borða og stríð var að koma nokkrum drykk ofan í hann.

Og ég get sagt ykkur það að fimm fullorðnir nægðu ekki til að hægt væri að ná góðri blóðprufu úr barninu! Ekkert gekk fyrr hann hafði fengið smá slakandi, þvílík átök í einum litlum, léttum kroppi.

Nú er hann hinn hressasti og aftur farinn að borða eins og fullorðinn heima hjá sér.