Þegar Ingólfur Orri kom í heiminn

Ég fæddist þann 17. ágúst 2012 kl. 22:41 á Landspítalanum í Reykjavík. Ég átti að fæðast samkvæmt sónar 18. ágúst þannig að ég kom rúmlega klukkutíma á undan áætlun. Tveimur kvöldum áður hafði mamma vaknað tvisvar um nóttina með smá fyrirvaraverki sem duttu síðan niður. Það sama gerðist nóttina á eftir. En svo byrjaði mamma að fá verki um kl. 23:00 þegar hún var að fara að sofa 16. ágúst. Hún var með verki á svona 10-15 mínútna fresti alla nóttina og vissi ekki alveg hvort að þetta væru fyrirvaraverkir eða hvort að ég væri bara að fara að koma í heiminn.

Morguninn eftir sagði mamma við pabba að hún hefði verið með verki í alla nótt en þeir væru ekkert rosalega sárir. Mamma sagði pabba bara að fara í vinnuna því hún var alveg viss um að ég væri ekkert að fara að fæðast strax. Mamma hringdi í pabba síðan rétt fyrir hádegi og sagði honum að það væri orðið styttra á milli verkja en verkirnir væri ennþá svipaðir. Pabba stóð ekkert á sama á ákvað að koma heim úr vinnunni en mamma var pollróleg yfir þessu öllu saman. Hún hringdi í ömmu í hádeginu og hún sagði að mamma væri byrjuð í fæðingu og skyldi drífa sig að hringja upp á spítala. Pabbi kom fljótlega heim og sagði einmitt að við skyldum fara að hringja upp á spítala. Mamma ákvað að hlýða því og ljósmóðirin á fæðingardeildinni sagði að við gætum komið uppeftir og séð hvernig staðan væri. Mamma og pabbi voru komin upp á spítala svona hálf 2 og þar tók á móti okkur Eygló ljósmóðir. Mamma fór í mónitor og var ljósmóðirin frekar þurr á manninn þegar við vorum þar. Þá voru 4-5 mínútur á milli verkja og mamma var komin með 3 í útvíkkun. Mamma var rosa glöð því síðast þegar hún var að eiga Viktor var hún að drepast úr verkjum og var á leiðinni að fá mænudeyfingu þegar hún var með 3 í útvíkkun þannig að hún var mjög fegin og bjóst við að þetta yrði betri fæðing. Ljósmóðirin bauð mömmu og pabba að kíkja aðeins heim og koma aftur seinnipartinn eða fyrr ef verkirnir yrðu verri. Mamma óskaði eftir því að fá herbergi með baði og það var tilbúið kl. 16 þannig að mamma og pabbi ákváðu að fara í bakaríið og fá smá næringu fyrir átökin og fóru heim til ömmu og afa til að bíða. Okkur fannst of langt að fara heim í Hafnarfjörðinn ef allt skyldi skyndilega fara í gang. Amma náði í Viktor og var mjög gaman að hitta hann áður en við fórum aftur á spítalann. Við útskýrðum fyrir honum að nú væri litla barnið að fara að koma úr maganum og mamma og pabbi þyrftu að fara á spítalann og hann þyrfti að lúlla hjá ömmu og afa um nóttina.

Það var samt frekar óþægilegt að reyna að halda aftur af sér þegar hríðarnar komu. Ég vildi ekki sýna Viktori að þetta væri vont. En rúmlega hálf fjögur voru verkirnir farnir að harna verulega og þá ákváðu mamma og pabbi að fara aftur upp á spítala. Þau komu við í sjoppu og keyptu smá orku, opal og eitthvað að drekka og við vorum svo komin upp á spítala rétt um kl. 16. Við þurftum reyndar að bíða eftir stofunni og biðum frammi á gangi í biðstofuherberginu. Þegar við fengum stofuna tók sama ljósmóðir á móti okkur. Hún mældi útvíkkunina og þá var ég bara komin með 4. Frábært! Verkirnir fóru versnandi og styttra var á milli hríðanna. Ég ákvað að fara í bað þegar klukkan var svona 6 og fyrst var það mjög fínt en svo var baðið orðið hálf kalt og þá vildi ég bara fara upp úr. Verkirnir voru orðnir verulegir og vildi ég láta ljósmóðurina skoða mig. Ég var að vonast til þess að vera komin með allavega 7 og þá vissi ég að ég myndi halda þetta út. En nei, allt kom fyrir ekki. Ég var með 5 í útvíkkun, kannski 6 sagði ljósmóðirin og hún var greinilega að reyna að peppa mig upp. Ég var á báðum áttum hvort ég ætti að fá mænudeyfingu eða ekki því verkirnir voru jú ansi harðir en ég náði samt andanum rétt á milli en það gat ég aldrei þegar ég átti Viktor. Þarna var kl. orðin 8 og þá voru vaktaskipti og fengum við alveg yndislega ljósmóður sem heitir Birna Gerður. Hún eiginlega hvatti mig til að fá bara mænudeyfingu. Verkirnir voru orðnir það sárir. Ljósmóðirin undirbjó mig og setti upp nál og svoleiðis og sem betur fer tók ég þessa ákvörðun því að rétt áður en svæfingalæknirinn kom fékk ég astmakast. Sem betur fer var ég með pústið með mér og rétt náði mér niður en svo kom næsta hríð og þá fann ég að ég var aftur að versna. Í því kom svæfingalæknirinn og ég fékk mænudeyfingu sem betur fer því ástandið var ekki orðið gott þarna. Ljósmóðirin var mjög fegin að ég ákvað að fá mænudeyfingu. Deyfingin var komin upp á milli 20:30 og 21:00. Hún virkaði samt ekki eins vel og þegar ég átti Viktor því ég fann alltaf vel fyrir verkjunum þegar hríðarnar komu. Ljósmóðirin var ekki par ánægð með það og vildi bæta á mænudeyfinguna aftur stuttu síðar. Klukkan 21:30 hringdi ég í mömmu og gat rétt svo talað við hana en þurfti að pása aðeins þegar hríðarnar komu. Ég sagði við mömmu að þetta gengi svo hægt að hún þyrfti örugglega að bíða svolítið lengur. Stuttu eftir að ég lagði á þá byrjaði ég að fá rembingstilfinningu. Ljósmóðirin mældi útvíkkunina og þá var hún skyndilega komin í 9. Stuttu eftir byrjaði ég að rembastvar ég komin með svo mikla yfirliðstilfinningu allan tímann, líkt og með Viktor. Mér fannst þetta engan veginn vera að ganga. Fannst eins og þetta myndi vera alveg eins og með Viktor en ljósmóðirin sagði mér að nú væri stutt eftir, kannski bara 5 mínútur. En ég hélt hún væri bara að plata mig. Ég rembdist á hliðinni og þurfti síðan að snúa yfir á bakið því að kollurinn kom skakkur niður eins og hjá Viktori. Ljósmóðirin sagði mér síðan eftir fæðingu að ég vísaði kollinum svona skakkt niður í grindina þannig að ég vissi af því ef ég ætti annað barn. En þetta gekk hraðar fyrir sig en með Viktor, rembdist í 30 mínútur og fékk þá þennan fallega dreng í fangið sem ákvað að kúka á mömmu sína um leið og ég tók við honum :) Hann fæddist kl. 22:41 rétt rúmlega klukkutíma fyrir áætlaðan fæðingardag. Fylgjan kom síðan fljótlega á eftir. Ég hringdi síðan í mömmu rétt um kl. 23 og hún bjóst ekki við að fá símtal strax því það leit ekki út fyrir að hann myndi fæðast strax. Amman var að sjálfsögðu himinlifandi að fá annan ömmuprins.

Allt leit rosalega vel út eftir fæðinguna og fékk ég aðeins 1°rifu. Þegar ljósmóðirin ætlaði að sauma mig kom í ljós að ég gat ekki haggað vinstri fætinum. Mænudeyfingin fór eitthvað framhjá og í hreyfitaug í fætinum. Við fengum samt sem áður að gista á Hreiðrinu en svæfingalæknir og ljósmóðir fylgdust með hvort að ég fengi ekki mátt í fótinn fljótlega. Ég var farinn að geta stigið í fótinn kl. 3 um nóttina og var komin með nokkuð eðlilegan mátt undir morgun. Við fengum síðan að fara heim seinnipartinn 18. ágúst í dásamlegu veðri.