Fæðingarsagan

Fyrirfram ákveðin fæðing

Ég var ansi ákveðin svona fyrirfram að Jarnies myndi láta sjá sig á settum degi, hélt að tölfræðinördinn væri nú búinn að reikna rétt. Þannig að þegar dagurinn (28. nóv) kom og fór vissi ég ekki hvað á mig stæði veðrið.

Ég nýtti þó tímann vel í afslöppun og alls kyns útréttingar fyrir jólin en þegar það var liðin vika fram yfir fannst mér þetta orðið ansi gott, orðin svolítið bjúguð og fannst allt orðið svo erfitt. Ég átti pantaðan tíma hjá ljósunni þegar ég var komin 41 viku og 2 daga og þá hreyfði hún við belgnum, leghálsinn var þó ekki hagstæður þannig að við bundum ekki miklar vonir við að eitthvað gerðist í framhaldinu. Hún bauð mér þá að koma í nálastungur daginn eftir sem ég þáði. Hún benti mér einnig á að reyna laxerolíu og var það einnig reynt (miðvikudaginn 9. des) 41 viku og 4 daga. En einmitt á miðvikudeginum var hringt frá LSH og okkur boðið í gangsetningu daginn eftir. Ég spurði hvort möguleiki væri á að gera það frekar á föstudeginum, því eftir að hafa lagt í laxerolíuna var ég svolítið forvitin að sjá hvort hún myndi hreyfa við einhverju, en það var allt fullt á föstudeginum þannig að við þáðum tímann kl. 13 þann 10. desember.

Það var ansi skrýtið að vita svona fyrirfram hvenær ferlið myndi hefjast, ég var búin að undirbúa mig undir að vakna eina nóttina með verki en bjóst ekki við að geta undirbúið mig með sólarhringsfyrirvara og eiga eftir að keyra í góðu tómi niður á deild. Við nýttum daginn vel og ræddum hvernig við sæjum þetta fyrir okkur og áttum yndislegt kvöld saman þar sem að við fórum út að borða og svo kíkti ég á lítinn snúð (son Jóa og Helgu). Það var náttla ekki til að minnka spenninginn;)

Þegar upp á spítala var komið var okkur boðið inn á herbergi á sængurkvennaganginum þar sem ég var sett í monitor. Þar var fylgst með hjartslætti, samdráttum og svo var ég með tæki í hönd til að ýta á þegar ég fann hreyfingar. Þetta var gert til þess að athuga hvort allt væri ekki með feldu áður en gangsetningin sjálf hæfist. Eftir um hálftíma skoðaði ljósan grafið úr monirornum og ákvað þá að gefa mér pillur. Gangsetningin fór þannig fram að tveimur pillum er komið fyrir í leghálsinum sem eiga að gefa frá sér hormón (að mér skilst) sem koma af stað hríðum. Þetta var um klukkan 14.30 og ekki er gefin önnur pilla nema ekkert hafi gerst fjórum tímum seinna. Við eyddum því næstu fjórum tímum í að spila gúrku, tala saman, lesa blöð og horfa á sjónvarpið. Þegar ljósan kom svo aftur kl. 18.30 sá hún að útvíkkunin var komin í 3 cm og sagði því óþarft að gefa fleiri pillur, nú færi þetta alveg að hefjast. Þegar þarna er komið við sögu hafði ég ekki fundið fyrir neinum verkjum og langaði svolítið að fá að rölta um spítalann því ég hafði heyrt að það gæti flýtt fyrir ferlinu. Ég spurði því ljósuna hvort við mættum fara í smá göngutúr um ganga spítalans. Hún svaraði: ,,jah þú ferð nú örugglega bara alveg að fara upp á fæðingardeild (sem er á næstu hæð fyrir ofan sængurkvennaganginn)”. Ég svaraði þá kokhraust: ,,Já en er ekki gott að rölta aðeins um, svona á meðan ég finn ekki fyrir neinu og hef alveg orku í það?”. Ljósan svaraði þá: ,,Bíðiði bara aðeins hér, ég ætla að klára svolítið og svo kem ég aftur”. Á meðan að ljósan skrapp fram byrjaði ég að finna fyrir smá verkjum og þegar hún kom aftur inn, sagði ég: ,,Ég held að ég sé ekki að fara í neinn göngutúr”. Þarna voru verkirnir eins og túrverkir og mér fannst þægilegt að standa við rúmið og beygja mig yfir það. Ljósan fylgdi okkur upp á fæðingardeildina og við drösluðum öllu dótinu okkar með og Gaui hljóp út í bíl að ná í boltann (risastór leikfimibolti sem þægilegt er að sitja á). Þegar inn á herbergið var komið (sem var með baði jibbí) settist ég á boltann við rúmið og lagði ennið á rúmið. Gaui settist fyrir aftan mig á stól og tók til við að nudda mjóbakið. Mér fannst þægilegt að láta lokuð augun hvíla á rúminu, þannig var auðveldara að einbeita sér að hríðunum og líka að hverfa upp í þriðja augað. Nuddið var algjör nauðsyn og þegar Gaui sagðist þurfa að skreppa á klósettið hélt ég að ég gæti bara nuddað mig sjálf og setti þumlana á bakið á mér, það var hins vegar alls ekki nægur þrýstingur og ég man að ég bað bara til Guðs að Gaui þyrfti bara að pissa :D Ég fann samt þegar ég setti þumlana á bakið á mér að ég var orðin vel dofin þar eftir þrýstinginn frá Gaua. Þetta verkaði því eins og ágætis deyfing.

Þarna sátum við í tvo tíma, frá 19 til um 21, tíminn leið þó ekki hægt! Á þessum tveim tímum skoðaði ljósan mig einu sinni, það var svolítið óþægilegt að þurfa að standa upp af boltanum og leggjast á bakið til þess að hún gæti athugað útvíkkun, en ég var fegin þegar hún sagði útvíkkunina komna í 4-5 cm og því óþarft að sprengja belginn. Þarna voru komu verkirnir og fóru, og ég lét Gaua vita þegar nýr verkur var að koma og þá hjálpaði hann mér með öndunina, án hans hefði ég ekki getað einbeitt mér eins vel að því að anda rétt. Verkirnir voru alveg viðráðanlegir, kannski af því að það kom alltaf smá bil á milli þeirra. Við spurðum ljósuna hvort möguleiki væri á því að komast í baðið og um kl. 21 steig ég ofan í hornbaðkarið og þaðan fór ég ekki fyrr en rétt um 2 eftir miðnætti eftir að litli snúðurinn var fæddur. Ég var því ofan í baðinu um 5 tíma og orðin vel soðin þegar ég kom uppúr. Fyrst sat ég með bakið við annað hornanna (ekki miðju hornið) og við Gaui héldumst í hendur, með hinni höndinni gat ég gripið í kranann, það var mjög þægilegt að fá að kreista eitthvað;) Þegar nýr verkur kom lét ég Gaua vita með því að líta á hann og þá hjálpaði hann mér með öndunina. Bilið á milli var erfiðara, eflaust styttra og svo varð verkurinn stanslaus, bara aðeins verri þegar hríðin gekk yfir. En ég einbeitti mér að því að fagna sterkum hríðum, því þær gera sitt gagn. Til þess að barnið komist út þessa leið verður grindin aðeins að gliðna og ég fann það alveg gerast, mér fannst eins og það væri einhver með þvingu inn í leginu að þvinga grindinni út í allar áttir. Þó að þetta væri vont þá er samt einhver huggun í því að vita að þessi verkur hefur tilgang. Ég reyndi líka að meta pásurnar á milli, þá hallaði ég höfðinu aftur og hugsaði með mér ,,Njóttu þess að verkurinn er vægari núna”. Ég fann að mig langaði alveg að vorkenna mér meira og öskra ,,Greyið ég” og ,,Þetta er ógeðslega vont” en ég fann líka að það myndi taka dýrmæta orku. Ég ákvað því að nota frekar orkuna í að slaka á inn á milli því ég myndi ekkert græða á því að segja Gaua og ljósunni og nemanum frá því hvað þetta væri vont. Þau þrjú (Gaui, ljósan og neminn) lágu öll á baðbríkinni og hrósuðu mér fyrir góða frammistöðu, það var dýrmætt að heyra það og ég tók það alveg inn og lét það hjálpa mér í að einbeita mér ennþá betur að því að anda rétt og slaka. Ég pældi líka alveg í því að ég yrði að treysta þessum konum (ljósunni og nemanum) 100% og ég ákvað að þær væru sérfræðingar og vissu alveg upp á hár hvað þær væru að gera. Það hjálpaði því þá þurfti ég ekki að vera að eyða orku í að spá í hvort þær væru með allt á hreinu.

Það má í raun skipta þessu 5 tíma baðtímabili upp í þrennt. Fyrst var tímabil þar sem verkirnir komu og fóru og voru viðráðanlegir og ég gat andað rétt (með Gaua hjálp) en svo kom tímabil þar sem öndunin fór alveg út um gluggann og ég eiginlega bara grét og vældi þegar hríðarnar komu. Ég fann að þessi viðbrögð mín skelfdu Gaua og ég tók mér því tíma til að segja við hann: ,,Ekki vera hræddur, mér finnst bara þægilegra að takast á við verkinn með því að hrína eins og grís”. Þriðja tímabilið var svo rembingurinn, en ljósan og neminn höfðu fylgst með útvíkkunni og látið mig vita þegar hún var komin í 6, en svo seinna sagði neminn, núna er þetta alveg að koma, ég held að þú getir bara byrjað að rembast bráðum. Þær spurðu hvort ég vildi koma uppúr baðinu en ég hefði aldrei, á þessum tímapunkti, geta staðið upp og farið að þurrka mér, þá var þægilegra bara að sitja áfram;) En áður en rembingurinn hófst, breytti ég um stellingu, settist með bakið í miðjuhornið. Þar sem þetta er ekki stórt baðkar þá voru fótleggirnir mínir alveg bognir og í raun spyrnti ég á móti baðbrúninni þar sem þau þrjú sátu. Þegar yfir lauk var ég komin með þvílíkan krampaverk í lærin og nárann en það var bara fínt að dreifa verknum. Á rembingstímabilinu komu alveg góðar pásur á milli þar sem verkurinn var enginn þannig að þá gat ég slakað vel á. Þegar höfuðið var komið út æstist Gaui allur þó svo að hann vissi að barnið myndi ekki taka fyrsta andardráttinn fyrr en það kæmi upp úr vatninu. Honum fannst þó erfitt að horfa á höfuðið í vatninu og stóð upp og kallaði ,,Koma svo”. Þá vissi ég að þetta var að klárast og smástund síðar var blautum litlum líkama skellt á bringuna á mér og ljósan og neminn vöfðu handklæði um hann og settu bol á höfuðið á honum þar sem engin húfa var nálægt;) Það leið smá stund þar til Gaui mátti klippa á nafnastrenginn því að það var ennþá blóð að flæða á milli. Það liðu nokkrar mínútur áður en ljósan spurði hvort við vissum kynið og þá áttuðum við okkur á því að hvorugt okkar hafði haft vit á að kíkja eða spurja um það.

Það var síðan ansi skrýtið að stíga upp úr baðinu...ég fór sem sagt ólétt í bað og steig uppúr því sem mamma lítils stráks! Ótrúlegt!

Það þurfti aðeins að sauma en það var bara þægilegt að liggja aðeins á bakinu til tilbreytingar, Gaui fékk á meðan að knúsa snúðinn. Þegar saumaskapurinn var búinn (tók alveg um klukkustund) fengum við að taka því rólega í 2-3 klukkutíma áður en okkur var fylgt upp á Hreiður þar sem við eyddum deginum (frá 6 um morguninn). Við vorum svo komin heim um áttaleytið um kvöldið.