Forsíða Vefdagbók Albúm Myndbönd Ættartré Tannspjöld Fyrstu árin Fæðingarsaga Eriks Inga Fæðingarsaga litla bróðurs Gestabók

 

 

Fæðingarsaga Eriks Inga

Þar sem ég hafði verið greind með meðgöngusykursýki í desember var ákveðið að ég mætti ekki ganga fram yfir 41.viku og var ég því sett í gangsetningu þann 3.apríl.

Við Gummi mættum mjög spennt með ferðatösku klukkan 8:30 á fæðingadeild Landspítalans og var mjög sérstök tilfinning að skrá sig inn í fæðingu þegar maður finnur ekki fyrir neinu en vel var tekið á móti okkur og okkur vísað í fæðingarherbergi þar sem tóm vagga blasti við okkur...það var að koma að þessu, fæðing frumburðarins.

Ég var sett í mónitor til að sjá hvor eitthvað væri um samdrætti og hvort strákurinn væri ekki hress, það sýndi örlitla samdrætti og góðan hjartslátt. Klukkan 9 fékk ég svo tungurótartöflu og þá fóru samdrættir aðeins að aukast en engir verkir fylgdu með svo ég var farin að halda að ég myndi fæða barnið án þess að fá verki! Klukkan 11:30 voru engir verkir komnir og mér tilkynnt að belgurinn yrði rofinn klukkan 13:00.

Við Gummi ákváðum þá að reyna að leggja okkur þar sem við áttum von á því að dagurinn gæti verið langur. 20 mínútum síðar fann ég þungan smell í belgnum á mér svo mér dauðbrá og hljóðaði upp "VÓ!" Á þessari sömu mínútu kom fyrsti alvöru verkurinn! Ég stökk upp úr rúminu og þá fór að fossa legvatn niður. Fyrstu viðbrögðin mín voru að hlaupa inná klósett og setjast á það til að láta legvatnið ekki fara útum allt! Legvatnið var grænt á litinn svo Gummi hringdi bjöllunni á ljósmóður sem kom inn í rólegheitunum og reyndi að sannfæra mig af klósettinu og upp í rúmið aftur svo hægt væri að fylgjast með hjartslættinum í drengnum. Ég var ekkert sérstaklega hrifin af þessari hugmynd þar sem ég fékk engan tíma á milli hríða til að hreyfa mig en á endanum kom ég mér upp í rúm.

Á þessari stundu leið mér alveg hrikalega illa...ég var búin að ímynda mér þetta allt öðruvísi. Allir búnir að tala um að maður gæti slakað vel á á milli hríða en það var svo rosalega stutt á milli hríða strax að það var ofsalega erfitt að reyna að hugsa um græna akra og blóm á þessari stundu.

Ljósmóðirin skoðaði mig fljótlega og var ég þá komin með 7-8 í útvíkkun og sagðist ætla að koma inn aftur eftir 10 mínútur…þessar mínútur voru alltof langar fyrir mig og var ég búin að hringja á hana aftur innan skamms til að biðja um mænudeyfingu. Hún tók því vel og kallaði á svæfingalækni sem kom alveg örugglega fljótlega en mér fannst það vera ansi langar mínútur. Áður en hún setti upp mænudeyfinguna var ég skoðuð aftur og var komin með 8-9 í útvíkkun…þarna erum við að tala um svona 45 mínútur frá fyrsta verk! Mænudeyfingin var sett upp og jesús minn hvað það var yndislegt!

Nú gat ég loksins slakað aðeins en við tók dramatískur tími því hjartslátturinn hjá litla snúðinum okkar var soldið að rokka upp og niður. Við störðum bara á skjáinn sem sýndi hjartsláttinn og sem betur fer var ljósmóðirin ekkert að stressa okkur upp á þessu svo við héldum nokkurn vegin ró okkar. Eftir fæðinguna komst ég reyndar að því að það var bara orðið tímaspursmál að ég færi í bráðakeisara en sem betur fer fékk ég ekkert að vita af því á þessari stundu.

Um 3 var ég komin með fulla útvíkkun og fór ég að finna aðeins þrýsting niður en ekkert meira svo ég var bara látin liggja og bíða. Upp úr 4 sagði ljósmóðirin við mig að ég mætti alveg prófa að rembast. Gerði ég það og fljótlega fór ég að finna fyrir mikilli rembingstilfinningu ásamt verkjum og drengurinn fæddist kl. 16:39 með miklum gusugangi svo allir sem viðstaddir voru þurftu að skipta um föt. Öskrandi strákinn fékk ég svo í fangið og var það yndislegasta stund lífs míns. Kyssti ég hann og knúsaði áður en hann fékk fyrsta sopann sem honum leiddist ekki.

Þar sem ég rifnaði mikið var ekki þorandi að laga það á staðnum og þurfti að taka strákinn af brjóstinu um hálftíma eftir fæðinguna til að hægt væri að rúlla mér inná skurðstofu í aðgerð.  Hann hafði það samt ofsalega gott hjá föður sínum á meðan en þeir sátu saman í hægindastól og horfðu í augun á hvor öðrum.