Fæðingarsaga Guðmundar
Fæðigarsaga
Þann 18. September, fyrir hádegi byrjar að koma bleikt slím frá fæðingarvegi. Ekkert mikið, ég taldi slímtappan vera að fara í rólegheitum. Allan daginn er að koma smá og smá. Um kvöldið finn ég smá breytingar á mér, en samt ekkert sem ég get útskýrt hvernig. Bara hélt að eithvað væri að fara að gerast. Fer í sturtu og er farin að fá samdrætti um kl 22:30, þeir eru óreglulegir með 3-11 mínútna fresti. Standa mjög mis lengi, eru óþægilegir en ekkert óbærilegir en samt sterkari en venjulegir fyrirvaraverkir og var ég eginlega full viss um að ég væri að malla í gang í fæðingu. Lalli er að spjalla við Pabba sinn og Sissú í myndsímtali og ég treysti mér ekki til að fara og spjalla við þau þar sem ég lá bara inn í rúmi að trakka samdrættina. Þegar Lalli er búin í samtalinu þá segi ég honum að ég gruni að ég sé að malla í gang og sé með verki. Segi við hann að um miðnætti ætli ég að hringja á fæðingardeildina og láta vita að ég sé að malla í gang og spyrja hvort ég megi ekki taka verkjalyf og ath hvort ég hvílist ekki fyrir komandi átök. Hringi rúmlega 12 og spjalla við Rakel sem er sammála um að ég ætti að taka verkjalyf og sjá svo bara til, mætti koma þegar ég vildi í skoðun. Ég tek verkjalyf um kl 12:30 og er áfram með verki til 2:11, þá lít ég síðast á klukkuna. Vakna svo rúmlega klukkutíma síðar mjög svekkt yfir því að þetta sé dottið niður. Sef til morguns og allt dottið niður.
Steinunn Brynja var með hita þannig að hún var heima og ég bið Lalla um að vera heima líka þar sem það sé stöðugt að koma frá mér slím ofl og ég sé hrædd um að þetta gerist hratt þegar það gerist. Var með verki stöku sinnum um morguninn, var búin að fá ca 4 samdrætti frá því að ég vaknaði þangað til að ég fór í mæðraskoðun kl 11:30. Þar kom allt eðlilega út og vildi ljósmóðirin ekki skoða mig þar sem það væri ekki gert nema það fengist eithvað út úr því annað en forvitni móðurinnar. Ég var frekar ósátt við þetta þar sem ég vildi vita hvort þessir verkir sem ég hafði verið með hefðu verið tilgangslausir eða hvort eitthvað væri að gerast. Fer heim og áfram er ca 1 samdráttur á klukkustund, stundum meira, alltaf smá verkir með en ekkert hrikalegir. Lagði mig seinni partinn og hafði litla matarlyst um kvöldmat vegna óþæginda.
Við Lárus fórum svo snemma að sofa, vorum komin upp í rúmlega 10. Ég sofna og vakna rúmlega 11. Við að það eru áfram samdrættir stöku sinnum, set símann minn þannig að ég sjái klukkuna til að geta séð hvað sé langt á milli. Reyni að sofna áfram en er sjúklega geðvond að það sé ekkert almenninlegt að gerast. Ógeðslega pirruð yfir því að hafa sent Lalla út í sjoppu að kaupa snakk um kvöldið og var með geðveikan brjóstsviða. Fór 2x fram næsta klukkutímann til að taka brjóstsviðatöflur og pissa ofl. Gat engan vegin sofnað aftur vegna geðvonsku yfir því að þessir verkir gætu ekki bara verið almenninlegir. Reyni að sofna og er í símanum þess á milli.
Rétt fyrir 01 finn ég skrýtna tilfinningu í kúlunni, svona blúbb eins og eithvað hafi sprungið. Stoppaði allveg og horfði á bumbuna og þar sem mér datt í hug að þetta væri vatnið að fara en ekkert gerðist. Hélt þá jafnvel að þetta væri bara loft, en ca 1-2 mín seinna kemur HRIKALEG HRÍÐ! Lalli vaknar við mig og ég finn að það rennur frá mér vatn, ekkert brjálæðislega mikið en samt þannig að bindið var alveg blautt í gegn. Ég finn að þetta kemur með offossi og þegar ég er búin að skipta um bindi þá fer ég fram sæki símann minn og segi við Lalla að ég ætli að heyra í þeim á Selfossi strax þar sem mér finnist þetta vera svo sterkar hríðar. Geng um gólf þar sem verkurinn virðist ekkert ætla að hætta og Lalli spyr mig “er þetta ekkert að minnka” og svo sannarlega ekki. Ég hringi á fæðingardeildina kl 01:05 og spyr hvort ég megi ekki koma og láta kíkja á mig þar sem ég hafi fætt stelpuna töluvert hratt 2 árum áður og mér finnist þetta vera að gerast mjög hratt. Ég segi henni jafnframt að ég sé ekki örugg hvort ég megi eiga á selfossi þar sem blóðþrýstingurinn hafi verið eithvað að stríða mér stöku sinnum og ljósmóðirin hafi sagt mér að eiga í Reykjavík. En ég hafi samt ekkert verið sammála því. En hún býður mér að koma.
Ég hringi í mömmu kl 1:08 og bið hana um að fara að koma og hún kemur eftir ca 5 mín. Lalli setur bílinn í gang á meðan og græjar sig ofl. Erum að fara héðan út kl 01:15. Þegar við erum að keyra út götuna segir Lalli “Villtu fara beint til Reykjavíkur” og ég er svona á báðum áttum og segi svo “nei, látum amk skoða mig á Selfossi”. Komum á fæðingardeildina um kl 1:30 og ég fæ ca 3 x mjög sterkar hríðar á leiðinni. Förum upp á deild og þá er ljósmóðirin upptekin og ég fæ mjög sterka hríð þegar við erum komin inn á setustofu og ég hef mestar áhyggjur af því að vekja alla á deildinni. Ljósmóðirin kemur örlitlu síðar og sér að ég er mjög kvalin og býður okkur inn á fæðingarstofu. Ég ríf mig strax úr fötunum og þarf á klósettið þar sem ég þurfti að losa hægðir. Bið svo um að fá að komast upp í fæðingarrúmið og fá vatn og glaðloft og allskonar. Lalli sækir svo þvottapoka handa mér og er duglegur að hjálpa mér í gegnum hríðarnar. Ljósmóðirin skoðar mig og segir “já þetta er alveg átta” og ég hugsaði að mér langaði að knúsa hana og að þá væru bara ca tveir tímar eftir. Mikið var ég glöð. Þarna er klukkan ca 1:40. Hríðarnar voru mjög sterkar og ég sé að ljósmóðirin fer strax að græja eithvað fæðingarkitt. Ég fer fljótlega að þurfa að rembast og hún skoðar mig aftur og segir að það sé smá brún, ég hafði þá smá áhyggjur af því að barnið væri í framhöfuðsstöðu. 2-3 hríðum síðar finn ég sterkari rembingsþörf og spyr hvort ég megi rembast og hún segir að ef mér finnist það þá sé það í lagi. Ég spyr hvort útvíkkun sé lokið og hún segir það vera. Ég svona hálf rembist 2 og finn svo enn sterkari rembingsþörf og barnið kemur í 2-3 rembingum. Fæddur hraustur strákur kl 2:03.