Fæðingarsaga Steinunnar
Þessi meðganga var í stuttu máli allt allt öðruvísi en þegar ég gekk með Eyvind Svein. Ég hætti að vinna á 32 viku vegna endalausrar þreytu og grindarverkja, var of lág í ferritíni og almenn vanlíðan vegna kyrrsetu.
Í lok meðgöngunar fór svo blóðþrýstingurinn að hækka og var ég í skoðunum 1x í viku eftir 38 viku og þegar ég var gengin tæpar 40 vikur fór ég í skoðanir annan hvern dag. Prótein fór að mælast í þvagi og var ég send í tvígang til Reykjavíkur í frekari skoðanir vegna mögulegrar meðgöngueitrunar.
23. maí fór ég í skoðun á Selfossi kl 14, ennþá með prótein í þvagi og blóþrýstingur of hár og ljósmóðir ákveður að senda mig til Reykjavíkur í tékk, vorum komin þangað um 15:30 og fórum í mónitor og teknar blóðprufur til að athuga með meðgöngueitrunar einkenni, svo áttum við að bíða eftir að hitta sérfræðing sem myndi meta stöðuna. Mónitorin kom vel út en þvagsýra aðeins hækkuð í blóðprufum og ljósmóðir tjáir okkur um kl 17 að mjög líklega myndi ég verða sett af stað þarna um kvöldið með þessi einkenni. Við biðum á biðstofunni til kl 21 um kvöldið, búin að fá að heyra það mörgum sinnum að sérfræðingurinn fari að koma, um 21 kom ljósmóðirin aftur og spyr hvernig mér liði og ég er allveg búin á því og óska eftir að fá að leggjast út af einhverstaðar og við fáum loksins stofu rúm náum að sofna í ca 30 min. Kl 22:10 kemur loksins deildarlæknir og talar við okkur, sérfræðingurinn enn upptekinn og deildarlæknirinn fær upplýsingar frá okkur og segist svo þurfa að ráðfæra sig við sérfræðinginn. Kemur aftur að verða 23 og segir okkur að það eigi ekkert að gera fyrir okkur heldur eigum við að koma aftur á morgun í eftirlit og belglosun, en hún gæti svo sem hreyft við núna ef við vildum en hún mælti ekki með því svo ég myndi ná að hvílast um nóttina. Ég óskaði eftir að það yrði hreyft við því ég var viss um að það þyrfti ekki mikið til að koma mér af stað. Fórum heim kl 23 eftir bið allan daginn eftir engu og vorum illa svekt.
Ég fékk frekar mikla verki á leiðinni heim og dauð sá eftir því að hafa látið hreyfa við belgnum en svaf svo bara ágætlega um nóttina. Vakna svo kl 8 við það að það rennur frá mér vökvi, var ekki allveg viss hvort þetta væri eithvað millibelgjavatn eða legvatn. Ákvað að hringja á selfoss um kl 8:30 til að heyra aðeins í þeim og ljósmóðirinni fannst þetta hljóma eins og legvatn og vildi fá mig í skoðun svona þegar okkur hentaði. Ég var búin að fá ca 2 samdrætti síðan vatnið fór þegar ég talaði við hana, við fengum okkur að borða í rólegheitum og fórum svo á selfoss. Á leiðinni fékk ég nokkra sterka samdrætti og voru þeir farnir að vera á ca 3-5 min fresti.
Ljósmóðirin tók á móti okkur og setti mig í mónitor sem leit vel út, ákvað að taka sýni til að athuga hvort þetta væri legvatn og það var staðfest. En þar sem ég var komin með meðgöngueitrunargreiningu þá mátti ég ekki eiga á Selfossi og er ákveðið að senda mig til Reykjavíkur, hún hringir á undan okkur og segir okkur að vera ekkert að stoppa í litlu kaffi stofunni á leiðinni.
Við komum til Reykjavíkur á fæðingardeildina kl 11, hún Brynja ljósmóðir tók á móti okkur og fengum við litla krúttlega fæðingarstofu með baði. Mikið sem ég gladdist þá og sagði ljósmóðurinni að ég væri himinlifandi að sjá bað, en þá segir hún mér að ég þurfi að vera í mónitor vegna blóðþrýstingsins og það sé enginn mónitor laus sem ég gæti farið með í vatnið. Ekkert hægt að gera í því, ég fer í mónitor sem er allan tíman eðlilegur en blóðþrýstingurinn frekar hár og fæ ég blóðþrýstingslækkandi lyf. Ég rölti um og halla mér fram á rúmið þegar samdrættirnir koma, hún skoðar mig mjög fljótlega og ég er með góða sex í útvíkkun.
Fljótlega fer að harðna á samdráttunum og ég fer á fjóra fætur upp í rúm, leið vel þannig og gat hvílt mig á milli samdrátta. En það sem á eftir kom var í svolitlu blörri, ég á mjög erfitt með að segja hvenær hvað gerðist en allt gerðist hrikalega hratt, ég fór að nota glaðloftið, ég fór að fá stundum rembingsþörf með samdráttunum en var ekki komin með nema 7-8 í útvíkkun, ljosmóðirin skoðaði mig nokkuð reglulega þar sem augljóst var að þetta var að gerast mjög hratt. Verkirnir ágerðust enn meir og ég vissi einhvernvegin ekkert hvað ég ætti að gera né hvernig ég ætti að vera, hafði enga stjórn á aðstæðum. Ljósmóðirin reyndi að setja díóðu í höfuðið á barninu þar sem mónitorin náði illa sambandi við barnið en það tókst ekki, líklega það versta sem hefur verið gert við mig.
Loksins skoðaði hún mig og ég mátti fara að rembast og skottan skýst í heiminn á tvem-þrem rembingum kl 13:26. Ljósmóðirin biður mig í einum rembingnum að slaka á svo hún komi ekki svona hratt og það tókst, hún stoppaði aðeins á höfðinu og var svolítið marin í kringum augun. Hún kom strax á bringuna á mér og ég legg hendina undir rassinn og fann engan pung eins og á bróðir hennar og spurði, er þetta stelpa? Sem kom mjög á óvart. Lalli brosti auðvitað sínu breiðasta og sagði já, enda var hann allan tíman viss um að þetta væri stelpuskott.
Eftir að hún fæddist titraði ég og skalf og vissi varla hvað hefði gerst. Allt gerðist svo hratt en mikið var það yndisleg tilfinning að vera komin með gullið í hendurnar <3