Fæðingarsagan Alexanders!
Byrjum á byrjuninni... Þann 1. ágúst fór ég með mömmu og pabba inná Akureyri að horfa á flugveldasýninguna og þegar við vorum á leiðinni til baka tók ég eftir því að kúlan var alltaf að harðna og hélt að þetta væru bara þessir vanalegu samdrættir sem að ég var búin að vera með meira og minna alla meðgönguna en hugsaði þá með mér „hmm við getum bara keirt börnunum heim og brunað svo aftur inná akureyri“ svo hló ég rosalega af þessum brandara mínum ákvað nú að vera ekkert að segja mömmu og pabba frá honum fannst það algjör óþarfi hehe... Við komum svo heim og ég græjaði Stefán Gretar í rúmið og svo fórum við bara að sofa og ég vaknaði svo á mínum vanalega tíma klukkan 03:45 til að fara að pissa nema ég stoppaði þegar ég stóð upp því að þetta var eikkað öðruvísi en vanalega og þar með gusaðist vatnið niður. Ég var ekkert alveg viss hvað var að gerast þó ég vissi svo sem að ég hefði verið að missa vatnið þá var ég samt eikkað svo vitlaus allt í einu. Ég staulaðis fram á kló til að pissa einsog ég var vön þó ég þyrfti nú ekkert að pissa þetta var bara eikkað sem að átti að gera klukkan þetta á nóttunni! Ég fór svo og opnaði hurðina inní herbergi til mömmu og pabba til að segja mömmu þetta þar sem að ég hafði hreinlega enga einustu hugmynd um hvað ætti að gera næst þrátt fyrir að vera búin að gera þetta allt saman áður, en mamma sefur yfirleitt rosalega laust og vaknar við ALLT gjörsamlega svo ég hvíslaði „mamma, mamma, mamma, mamma,Greta!“ en nei allt kom fyrir ekki mamma hreinlega vaknaði ekki svo sá ég að pabbi sem að sefur nú yfirleitt allt af sér var farin að snúa sér eikkað svo ég segi næst „ég held ég hafi verið að missa vatnið“ Þá vaknaði mamma hún svoleiðis reif af sér sængina hendist á fætur og fleigði pabba næstum því útúr rúminu í öllum látunum, hljóp þessa 3 metra sem að voru á milli okkar til mín og kom með andlitið alveg upp að mér og sagði „HA“ nánast enþá sofandi og að opna augun. þanngi ég sagði aftur „ég held að ég hafi verið að missa vatnið“ einsog ég hreinlega vissi það ekki þó ég vissi það alveg fannst þetta hljóma bara aðeins minna sjokkerandi svona! mamma fór að leita af síma til að hringja í Ásgeir lækni, ég stóð þarna einsog asni og vissi ekkert hvað ég ætti að gera leit svo á mömmu og spurði hana hvort ég ætti að leggjast eða hvað og einhvernvegin ákváðum við að það væri bara best. Júlí systir var svo líka á Ólafsfirði og vaknaði við lætin í mömmu þegar hún var að tannbursta sig sem að var það fyrst sem að hún fór að gera og svo klæddi hún sig og svona! Júlí var held ég sú eina sem að var með virkan heila þarna og spurði okkur hvort við værum búnar að hringja í Sigga sem að var að vinna á Siglufirði við bara „uu nei“ og Júlí spurði þá hvort hún ætti ekki að hringja í hann en fékk voðalega fá svör svo hún ákvað að hringja bara og ekki var maðurinn á Siglufirði mjög gáfulegur heldur en símtalið var eikkað á þessa leið
Siggi: Halló
Júlí: Hæ hérna Katrín var að missa vatnið og er á leiðinni inneftir!
Siggi: Já oki þið leifið mér að fylgjast með!
Júli: uuu alltí lagi!
Eftir að Siggi hafði talað við Júlí hringdi hann alla leiðina til spánar í pabba sinn til að segja honum þetta, pabbi hans spurði hvort að hann væri þá búinn að finna far fyrir sig inneftir Siggi alveg nei ég er að fara vinna á morgu!!! halló konan þín var að missa vatnið drullaðu þér til Akureyrar það getur einhver annar reddað vinnunni...
Sjúkrabíllinn kom svo að sækja okkur mömmu og hugsaði ég með mér þegar ég var að staulast uppá sjúkrabörurnar „guð sé lof að ég ákvað að vera í boxerbrók núna hefði ekki verið gaman að fara þetta á g-streng“ mamma kom með mér í sjúkrabílinn og fylgdist Rúnar sem að var á vakt alltaf með púlsinum hjá mér til að sjá hvað væri langt á milli hríðanna þar sem að ég finn ekki fyrir þeim útaf bakinu á mér fyrr en þær verða sári en verkirnir í bakinu. Þegar við komum til Akureyrar var ég skoðuð í krók og kima og athugað hitt og þetta og sagt mér að ég væri heppin að vera búin að ná 34 vikunum því að það þýddi að lungun væru orðin þroskuð svo að við myndum ekki þurfa sterasprautu. Siggi fékk að svindla sér í gegnum göngin og var pabba skipað að keyra honum inneftir því að ef Sigurður Gunnar hefði keyrt sjálfur er óvíst að hann hefði komist þetta lifandi. Þegar þeir komu var búið að ákveða að fljúga með mig suður þar sem að það var orðið of seint að stoppa mig af. Ég átti ekki að fá neinn með mér í flugvélina fyrst en freka ólétta ég heimtaði að það kæmi einhver með og fékk ég leifi á einn en það var ekki nógu gott fyrir freku óléttu Katrínu því að hún þyrfti að hafa mömmu sína með sér og ekki var hægt að skilja pabbann eftir þar sem að þetta var nú einu sinni hans barn... barnalæknirinn var ekkert rosalega hrifinn af því að taka tvo með hvað ef ég færi á stað í vélinni, ég benti honum þá góðfúslega á þá staðreynd að ef svo færi þá yrði ég að vera með mömmu mína hjá mér því annars myndi ég deyja... svo mamma fékk að koma með. (hefði sko alveg viljað fá pabba líka en var víst búin að frekjast nógu mikið) Þessi flugferð var hreint og klárt helvíti mér hafði verið gefið hríðardrepandi til að koma í veg fyrir að ég myndi eiga á leiðinni. En það var svo svakalega ókyrrð að ég hoppaði upp og niður á þessum ógeðslega járnbekk sem að ég lág á og við hvert hopp var einsog það væri stungið 1000 hnífum í bakið á mér og var ég víst að líða útaf af sársauka svo að mér var gefið súrefni til að halda mér vakandi. Sjúkraliðinn sem að sat hliðin á mér var að því kominn að leggjast ofan á mig til að ég myndi ekki hoppa svona mikið en kunni ekki við það útaf því að Siggi horfði víst svo illilega á hann svo hann ákvað að halda mér bara niðri með höndunum! Loksins lentum við í Reykjavík og lá leiðinn þá uppá Landspítala þar sem að við fórum inn í einhverja pínkulitla skoðunarkombu með grjóthörðum bekk þar sem að ég fékk að liggja í dágóðan tíma meðan samdrættirnir voru mælidir og ákveðið hvað ætti að gera úr þessu... Við vorum svo loksins send inní fæðingarstofu þar sem að biðin byrjaði endalausa. Ég get ekki sagt að ég hafi heillast af fæðingardeildinni á Landspítalanum við fengum jú öll þrjú morgunmat en það var enginn sem að sagði okkur hvað væri að fara að gerast og hvernig þetta yrði ef að barni kæmi núna og hvort að það væri yfir höfuð að koma núna eða hvað... Við sátum þarna allan daginn og ég engdist um af kvölum í bakinu orðin gjörsamlega græn af þreytu þar sem að ég hafði nú ekkert sofið alla nóttina og var búin að eiga rosalega erfitt með að sofa einhverjar vikur áður en þessi dagur rann upp... Mömmu og Sigga var ekki boðið uppá hádegismat né kvöldmat eina sem þeim var boðið var kaffi og vatn sem að mér finnst útí hött þar sem að þau jú komu með mér frá Akureyri um miðja nótt í fötunum sem að þau stóðu og höfðu engan bíl eða nokkuð til að fara neitt og þau vissu ekkert betur en að kannski væru þau ekki einu sinni með pening til að kaupa sér eikkað mér fannst þetta frekar hneikslanlegt en þetta var svo sem ekki það eina sem að hneikslaði mig... Við komu til rvk klukkan 8 um morguninn þannig að við fórum í gegnum held ég 3 eða 4 vaktaskipti. Hjúkkan eða ljósan sem að við hittum fyrst var rosalega almennilega og þægileg og þegar hennar vakt lauk rétt eftir að við komum kom hún og lét okkur vita og kynnti okkur fyrir nýju hjúkkunni eða ljósunni sem að sá um okkur. Sú hafði minna en engan áhuga á okkur og þurfti ég að segja öllum sem að komu inn að ég væri bakveik og væri búin að vera það i 7 ár enginn virtist geta skrifað þessar upplýsingar niður engum datt í hug að kannski þyrftum við að fá að vita eikkað um framvindu mála þar sem að við höfðum enga hugmynd um fyrirburafæðingar eða neitt sem að þeim tengist. Við vorum eiginlega palli einni í heiminum þarna. Hjúkkurnar eða ljósurnar (veit ekkert hvort þær voru því þær kynntu sig aldrei) komu og fóru og ég reyndi að fá einhverjar upplýsingar hjá þeim og var alltaf bara spurð hvort ég væri með miklar hríðir eða ekki og ég benntið þeim á það að ég gæti ekki sagt til um það því að mig verkjaði svo mikið í bakið að ég fyndi ekki fyrir hríðunum því þær væru enþá daufari en bakverkirnir. Ég reyndi að segja þeim frá reynslu minni úr fyrrifæðingu að ég hefði verði orðin svo þreytt á bakverkjunum að það hefði þurft að gefa mér mænudeifingu til að ég gæti fengið smá hvíld því að hríðarnar voru farnar að detta svo niður útaf því hvað ég var orðin þreytt og hefði þurft að skrúa drippið í botn til að halda þeim gangandi. En það var lítið sem ekkert hlustað á mig og bara nöldrað um það hvað væri að bakinu á mér og alltaf urðu allir jafn hissa þegar ég sagði þeim að ég væri bakveik. Við vissum aldrei hvað hjukkurnar hétu og gátum aldrei leitað til neins og svo var maður nýbúin að segja einni eikkað og svo komu vaktaskipti og það var ekki einu sinni látið okkur vita af þeim. Þetta var virkilega óþægilegt að sitja þarna og vita ekkert og það var enginn sem að sagði manni neitt eða nennti að vera að því að stoppa til að svara þeim spurningum sem að maður var með.Um fjögur kom Svabba systir og færði okkur helling af bakkelsi til að borða það var ekkert smá gott að fá svona frábæran gest til að dreifa huganum og koma tímanum aðeins áfram en við vorum í herberginu þar sem að tíminn stóð í stað. Þegar Svava var að fara var ákveðið að gefa mér róandi og verkjastillandi til að ég gæti reint að sofna aðeins. En allt kom fyrir ekki það sló ekki einu sinni á þessa blessuð bakverki mín eina sem að þetta gerð var að ég var sljó og gat ekki tjáð mig og mér verkjað nú líka í lærið þar sem að truntan hafði sprautað þessu í mig. Mamma skellti sér í smá verslunarferð með Svövu á meðan ég átti að vera að hvíla mig en Siggi kom og lagðist uppí hjá mér og reyndi að gera allt sem hann gat til að láta mér líða betur. Tinna kom svo með kvöldmat handa okkur sem að var sko vel þeginn alltir orðnir kjörsamlega dauðir úr hungri. svo tók kvöldvaktin við og get ég sko ekki hrópað húrra fyrir henni húkkan eða ljósan sem að var á henni tilkynnti mér það þegar ég var að spurja hana hvort það væri ekki hægt að setja upp dripp til að klára þetta af því ég væri hrædd um að ég gæti hreinlega ekki lifað til morguns með alla þessa ógeðslegu bakverki mín að ég væri bara ekkert fæðingarleg (hvernig í árans fjáranum er maður fæðingarlegur???) og að læknirinn sem að við höfðum aldrei hitt vildi leifa náttúrunni að ráða þessu... Þá fékk mamma nóg og spurði hvernig í anskotanum læknirinn gæti ákveðið hvað ætti að gera þegar hann vissi ekki einu sinni hvernig ég liti út þar sem að hann hefi aldrei komið og litið á okkur hann sæti bara þarna útí horni í felum einhverstaðar og segði hitt og þetta... hjúkkuljósan ákvað þá að láta lækninn koma og tala við okkur og þurfti ég að byrja á því að tilkynna honum að ég væri bakveik HALLÓ talar fólk ekkert saman þarna omg. Þá var ákveðið að sprauta mig niður með morfíni til að sjá hvort að ég myndi þá geta sofnað aðeins. mamma og Siggi fengu sitthvort lazyboyinn til að sofa í. Ég var svo sprautuð niður með morfíni og vitir menn þá komst ég endanlega að því hversu slæmt bakið á mér er þar sem að morfín sló ekki einu sinni á það!!!! Mamma og Siggi ákváðu að reyna að sofa eikkað svo ég sat til hálfs ein í myrkrinu að glápa útí loftið í herberginu þar sem tímin stóð í stað. Ég var svo alltaf að taka myndir af mömmu og Sigga til að sjá hvort þau voru vakandi eða sofandi þar sem að ég var ekki með gleraugun mín þannig að ég sá ekki neitt svo ég tók mynd af þeim og súmaði svo að augunum á myndinn til að sjá það (þeim fannst þetta víst eikkað þreytandi) um morguninn þegar allir voru vaknaðir svaka „sprækir“ ja eða þeir sem að höfðu sofnað ákvað Siggi að henda sér í sturtu og meðan hann var í sturtunu byrjuðu hríðarnar aðeins að yfrignæfa bakverkina en þá var klukkan að ganga níu og þegar Siggi kom úr sturtunni horfði hann á okkur mömmu og spurði hvort það hefði verið gefið mér eikkað... en hjúkkuljósubeyglan kom svo loksins og ákvað að ath með útvíkkunina sem að var ekkert búið að ath síðan við vorum á Akureyri og var þetta í fyrsta skipti síðan við komu sem að ég var skoðuð ekki nema sólarhring seinna ég var þá komin með 6 í útvíkkun klkukkan svona 3 mín yfir níu ég var nýbúin að hisja brókina upp þegar ég fékk þessa rosalegu rembingsþörf ljósan sem að hét Valgerður (veit það bara af því að það stendur á spjaldinu sem að var sett í vögguna) náði ekki einu sinni að labba út af stofunni hún bannaði mér að rembast því hún þyrfti að ath útvíkkunina aftur ég reif mig úr brókinni og reyndi að bíða en hún var svo lengi að drullast til baka frá hurðinni að ég gargaði á hana „ég get ekki beðið“ og byrjaði að rembast og ég held að hann hafi komið í heimin 3 rembingum seinna! hef örugglega slegið met í útvíkkunarhraða. En Alexander Ágúst kom í þennan heim þann 3. ágúst 2010 klukkan 09.06 ég fékk hann beint uppá bringuna á mér og Siggi klippti naflastrenginn og svo var hann tekinn og skoðaður og við fengum hann svo aftur í smá stund áður en það var farið með hann yfir á vökudeildina þar sem að hann dvaldi í 8 daga. Við fengum að fá hann aftur af því að hann var svo hraustur og flottur lítill strákur en hann hefði í raun átt að fara beint uppá vöku.