Fæðingin
Um 23:00 þann 29 maí fór mig að gruna að legvatnið væri að leka. Þá nótt svaf ég lítið sem ekkert þar sem ég var með örlitla verki. Morguninn eftir hringdi ég og talaði við ljósmóður og hún sagði mér að víst ég fyndi sæta lykt af dropunum, þá væri þetta ekki legvatn því það væri svo sterk lykt af legvatninu. Ég var ekki allveg að sætta mig við þetta svar, en víst hún var svona hrikalega viss þá lét ég mér segjast.
Um kvöldið fann ég svo leka aðeins meira og alltaf að aukast og er aftur komin með þessa túrverki. Ég hringi uppá Hreiður og tala við ljósmóður. Hún segir mér að taka 2 verkjatöflur og reyna að sofa, þetta væri líklegast útferð. Ef mig grunaði þetta ennþá á morgun, ætti ég að koma uppeftir og staðfesta lekann. En ég ætti samt að reyna að sofa.
Ég sofna voða seint og vakna um 11 leitið, þegar ég stend upp leka allnokkrir dropar á gólfið og þá hætti mér að lítast á blikuna.
Ég fór í sturtu og uppeftir á Hreiður, vorum komin þangað um 2 leitið.
Þá er staðfestur hjá mér legvatnsleki og ég með tæplega 1 í útvíkkun, og ég send niður í sónar til þess að ath hvort ég sé með nóg legvatn eftir, því ef svo væri fengi ég hríðaukandi töflu setta upp og fengi að fara heim og koma seinna.
Sónarinn staðfesti hins vegar lítið sem ekkert legvatn og greinilegt að það væri farið. Þá varð ég örlítið fúl útí sjálfa mig fyrir að hafa ekki verið hörð á því að fá skoðun þarna 30 maí því ég var svo viss um að það læki hjá mér.
Allavega..Svo við héldum aftur uppá Hreiður þar sem tekið var sýni úr fæðingarvegi og ég fékk sýklalyf í æð kl 16:00 vegna þess að ég sagði að það væri liðinn meira en sólahringur síðan það byrjaði að leka og þá getur komið sýking. Var svo send heim og átti að koma aftur kl 20:00 en mæta inná fæðingargang.
Við héldum heim, ég tók aðeins til og gerðum okkur tilbúin fyrir innlögn og langann aðdraganda að fæðingu þar sem ég var með mjög væga samdráttarverki og litla útvíkkun.
Á leiðinni uppá spítala fór ég að fá aðeins harðari en reglulega verki, um 7 mín á milli. Samt frekar vægir.
Þegar við komum uppeftir kl 20:00 fórum við inná fæðingargang inná herbergi nr 3. Æðislegt herbergi. Þar tók á móti okkur ljósmóðir sem heitir Birna. Ég sagði henni frá þessum vægu verkjum og hún vildi skoða fæðingarveginn og gefa mér annan skammt af sýklalyfjum.
Svo um 20:20 fékk ég sýklalyfin og svo fæðingarvegur skoðaður og ég með 1 í útvíkkun. Birna vildi ekki gefa mér þessa hríðaukandi töflu heldur skoða það eftir smá tíma að setja upp dripp.
Svo ég beið í smá stund í viðbót og fékk að labba um til þess að reyna að koma þessu af stað.
Svo um 22.00 var ég skoðuð aftur og komin með tæplega 4 í útvíkkun og þá fann ljósan að það væri belgur fyrir framann höfuðið. Hún spurði hvort hún mætti sprengja hann til þes að koma þessu eitthvað af stað hjá mér en ennþá var ég ekki með nógu sterka hríðar.
Ég var ekki allveg viss,en hún sagði að ég væri orðin svo þreytuleg (enda ekki búin að sofa í 2 sólahringa) og að þetta kæmi þessu öllu af stað og væri það besta í stöðunni. Svo við létum okkur segjast og belgurinn var sprengdur. Og vaaaá hvað það var gott. Svona örlítill léttir.
Ég var svo sett í monitor og fékk samt að standa og vagga mér aðeins.
Í svona 15 mín var þetta að aukast, strerkir verkir og samdrættir. Ég fékk að prufa glaðloftið en mér varð frekar flökurt af því, þá ætlaði Birna að bjóða mér uppá svona dropa til þess að minnka flökurleikann, svona sem ég gæti lyktað af.
En svo skall á hríðarsótt sem ég bara vissi hreinilega ekki að gæti komið fyrir, ég fékk enga pásur á milli og þetta var hræðilegt. Ég varð svo máttvana og gat ekki staðið en það var vont að liggja. Ég man voða lítið eftir þessu tímabili, nema hvað þetta var óþægilegt og ég hafði enga stjórn á líkamanum mínum. Ég reyndi að halla mér að Kidda og knúsa hann en á endanum varð ég að fara í rúmið því hann var við það að missa mig. Enda missti ég af og til máttinn í fótunum.
Þá byrjaði Birna að spyrja mig hvort ég vildi mænurótardeyfingu, en ég heyrði ekkert í henni, ég algerlega datt út. Mamma mín byrjaði að “öskra” RÓSA MÍN VILLTU EKKI BARA FÁ DEYFINGU. Ég náði að koma út úr mér nokkrum orðum og þau voru víst “ já bara eitthvað svo ég geti fengið að anda á milli, fá pásu á milli” SJálf man ég varla eftir því.
Það var kallað á svæfingarlækni og settur upp leggur fyrir mænurótardeyfingu.
Það gekk hægt en vel að setja upp legginn. Hríðarnar komu svo stöðugt og voru svo harðar að mér var nánast haldið niðri í stellingu svo ég myndi ekki hreyfa mig meðan leggurinn var settur upp. Birna var ofaná öxlunum á mér, Kiddi héllt í hendurnar á mér og mamma var að aðstoða Birnu. Leggurinn var svo kominn upp um 23:00
og um 23:15 fékk ég fyrstu sprautuna í legginn. Það tók um 15 min að virka og þá bara öðru megin. Ég fann ennþá VEL fyrir hríðunum en ég fékk þessa langþráðu pásu á milli hríða og það var svooooo gott, þó bara 30 sec. Einhverntímann þarna voru vaktarskipti og þá kom Guðrún ljósmóðir og tók við. Svo um 23:50 fékk ég seinni sprautuna. Þá fór ég að finna svona rembingsþörf, fannst ég þurfa að pissa endalaust en Guðrún skildi ekki afhverju, hún bað mig þá að leggjast fyrir og skoðaði leghálgsinn.
Jújú viti menn útvíkkun allveg 10 og ég fékk grænt ljós á að rembast, þá var klukkan rétt að smella í miðnætti. Ég fann ennþá sterkar hríðar svo ég gat rembst með hverri hríð, en það tók smá tíma að læra að rembast rétt. Svo kom það á endanum. Mamma og Kiddi héldu uppi löppunum mínum og aðstoðuðu mig í hverri hríð. Kollurinn kíkti nokkru sinnum og Kiddi minn var svo ánægður í hvert skipti og sagði alltaf “ ég sé kollinn ég sé kollinn, þú stendur þig svooo vel”.
Ég var enn í monitor síðan belgur var sprengdur og ég tók eftir því sjálf, um 00:40 ca, að hjartslátturinn hjá dömunni var orðinn mjög hraður eða rokkaði á um 190. Þá varð ég mjög smeik og ég sagði oft við Guðrúni “hjartslátturinn hennar er svo hraður.. æjj ég vil að hún komi núna” og áhvað ég svo að næst myndi ég sko koma henni út. Guðrún gerði skaut tilbúin til að smella á kollinn ef svo kæmi til að daman myndi ekki koma út strax. Svo með næstu hríð og rembingnum kom hún öll sömul, höfuð og búkur. Rann næstum því bara út í einni hríð. Hrikalega var þetta yndisleg tilfinning.
Hún fékk að koma beint í mömmufang og var þar í rúmann klukkutíma. Pabbi klippti á naflastrenginn. Það var æðislegt að fá hana í fangið.Var hálf sjokkeruð hvað þetta gekk hrikalega hratt. Ég fæddi svo fylgjuna fljótlega eftir þetta og fengum að sjá hana, rosalega heil og flott. Pabbinn tók hana svo og klæddi í fyrstu fötin.
Ég varð fljótt mjög spræk og fór beint á lappir og við fengum að fara inná hreiður um 03:00 leitið.
Hún tók brjóstið vel en ég var í smá vadræðum með gjafastellingu, en á endanum virkaði “fótboltahandtakið” best.
Við fórum svo heim kl 23:00 þann 1 júní, þegar daman var varla sólahringsgömul.