Fæðingarsaga - Kolbeinn Kári
Við mættum upp á landspítala þann 24 júní kl 8 um morguninn og fórum í mónitor. Ég hafði verið með óreglulega samdrætti í ágætan tíma núna en enga verki. Eftir um hálftíma í í riti var tjékkað á útvíkkun sem var óbreytt frá því um helgina, tæpir tveir og allt lokað. Ég fékk stíl og þurfti að liggja í klukkustund. Við fórum svo heim og ég náði smá kríu áður en við fórum aftur niðureftir kl 13.
Þar tók við sama rútína og ekkert breyst og fékk ég því annan stíl. Við fórum þó ekki heim heldur fengum að fara upp á fæðingargang eftir stílinn. Þar völdum við okkur herbergi 4 eins og í fyrri fæðingum og komum okkur vel fyrir. Við reyndum að vera mikið á jógaboltanum og reyna að snúa drenginn niður í grindina og gengum fram og aftur um ganginn. Við gátum ekki tekið stigann vegna lífbeinsverkjana!
Um sexleytið var aftur tjékkað og ekkert hafði breyst og því var þriðja stílnum skellt upp. Lá í klukkustund og fórum svo aftur á flakkið. Sett var upp nál um sjö leytið.
Samdrættirnir voru orðnir sterkari en þó þannig að ég gat gengið og talað í gegnum þá. Þeir urðu svo harðari með rétt um 2 mín má milli um 8 leytið og leiddu aftur í bak. Rétt fyrir 22 var svo aftur áætlað að kíkja á útvíkkun en rétt fyrir það fékk ég skjálftann og varð flökurt. Ég fékk piparmyntudropa í bómull ofan í poka sem hjálpaði aðeins við ógleðina.
Þrátt fyrir að ástandið væri óbreytt á leghálsinum þá var ákveðið að sprengja belginn. Þeim fannst hann aðeins geta hreyft hausinn og því var hætta á að hann myndi poppa upp og naflastrengurinn gæti farið um hálsinn. Þær voru því tvær, ein að reyna að sprengja og hin lá ofan á maganum og ýtti honum niður. Þetta tók nokkrar sársaukafullartilraunir en tókst loks eftir að þær skiptu og hin færari gerði gat á belginn. Og vatnið! Þetta var þvílíkt magn!! Við þetta ágerðist skjálftinn en ljósan var svo yndisleg að hún leiddi mig í slökun og nuddaði fæturnar á mér og það sló á skjálftann.
Verkirnir urðu harðari og var glaðloftið óspart notað. Ég var enn á boltanum en færði mig svo í þá stellingu að ég sat á boltanum og hallaði mér aftur á Kalla sem var í Lazyboy stólnum og spyrnti svo með fótunum í rúmið. Ég fékk alltaf 3 hríðar saman og svo smá hvíld á milli. Um miðnætti var aftur tjékkað á útvíkkun sem var orðin 5 og ég bað um mænudeyfingu. Hún var þó alveg klukkustund á leiðinni og var ég orðin ansi kvalin og pirruð á að fá ekki deyfinguna mína! Loksins kom hún um eitt leytið en stuttu eftir það var ég komin með fulla útvíkkun og fékk nánast rembingsþörf um leið og deyfingin var komin. Glaðloftið var því líka notað með því deyfingin var lítil og þrýstingurinn mikill.
Við þurftum að taka því rólega í rembingnum vegna hættu á að rifna og því þurfti hann að stoppa hálfur úti með höfuðið á milli hríða. Hann var því alveg blár þegar ég fékk hann í fangið kl 2:02, og brá mér mjög en ljósurnar voru sallarólegar yfir þessu. Fylgjan var eitthvað aðeins föst en kom svo loks út og engin blæðing. Fyrsta gráða rifa var raunin sem ljósan tjaslaði saman á staðnum á meðan drengurinn fór beint á brjóst og var þar í tæpa tvo tíma!
Við þurftum svo að bíða svoldið eftir að hann yrði vigtaður en hann var 4260 gr , 17 merkur, og 52 cm með 37,5 cm höfuðmál.
Fórum niður á sængurkvennagang kl fimm um nóttina og reyndum að fá smá svefn. Barnalæknaskoðunin gekk vel og við fórum heim á hádegi :)