því það vantar jú tilfinnanlega nokkra klukkutíma í viðbót í sólarhringinn... :)

Annars er bara allt gott að frétta af okkur. Við sluppum bara vel úr jarðskjálftum, þrátt fyrir að dagurinn sá hafi verið hálf súrealískur... Ef ég á að gera langa sögu stutta þá var hann á þessa leið:

Kalli var í vinnunni sinni í Rvk, Hildur Tanja á leikskólanum og Dagný Katla hjá Sonju dagmömmu. Ég var náttúrulega í vinnunni. Fyrsti skjálftinn reið yfir rétt fyrir þrjú - eins og stór vörubíll hefði dúndrað á húsið í vinnunni - eitt högg og svo búið. Rúmlega þrjú hringdi svo Sonja og sagði að Dagný væri komin með e-a hitavellu svo ég sótti hana snemma. Á leiðinni heim þurfti ég svo aðeins að koma við í Nóatúni svo við Dagný skruppum inn. Þar vorum við svo, lengst inni í búð þegar stóri skjálftinn kom. Og satt, best að segja þá hefði ég alveg viljað vera e-s staðar annars staðar, t.d. bara úti á grund...

Dagný sat í innkaupakerrunni þegar allt fór að titra. Ég tók í fyrstu bara í hana til að halda við hana því mér datt ekki í hug að þetta yrði neitt meir. Þegar allt fór að ganga til var ég svo búin að beygja mig yfir hana. Þegar hristingurinn hætti ekki tók ég hana upp og hélt henni í fanginu. Kona sem hafði staðið við hliðina á mér lá í hnipri á gólfinu yfir sínu barni en ég hélt Dagnýju bara fast upp að mér og leit í kringum mig til að ath hvort ég gæti fundið mér betri stað. Uppi í loftinu dönsuðu öll ljós, mörg hangandi á sama járnrörinu og loftið var fullt af rykmekki. Allt í kringum mig voru hillur og fatastandar og það sem var efst í mínum huga var, hversu lengi heldur þetta áfram áður en loftið og allt hrynur yfir okkur. Sem betur fer hætti jarðskjálftinn áður en ljósadraslið úr loftinu fór að hrynja yfir okkur. Þegar hann var liðinn hjá ætlaði ég fyrst , á einu augnabliki, að taka innkaupakerruna mína og fara á kassa - maður er svo ruglaður - fattaði svo að auðvitað væri enginn að afgreiða, og að maður ætti að koma sér út strax.... Skildi því dótið eftir í kerrunni og tók strikið út. Það var reyndar ekki eins og að strunsa venjulega búðarganga, því gólfið var þakið brotnum vörum, drasli og ógeði. Í gosganginum var eins og risastór hendi hefði komið og sópað megninu á gólfið. Ég labbaði framhjá konu sem sat á gólfinu og - í bókstaflegri merkingu - öskraði. Það voru tvær aðrar sem sturmuðu yfir henni svo ég æddi bara framhjá með Dagnýju í fanginu. Þegar ég var komin út sá ég fólkið sem hringsnérist bara - allir að reyna að hringja og ekkert gekk. Ég spennti Dagnýju í bílinn og keyrði beint á leikskólann. Á leiðinni fór ég fram hjá ljósastaur sem hafði brotnað í tvennt og hékk uppi á samskeytum svo ljósakúpullinn nam við gangstéttina. Á leikskólanum voru allir komnir út - misskelkaðir - en Hildur Tanja var nú ekki mikið að kippa sér upp við þetta - mest spennandi að fá að fara þrisvar út að leika sama daginn.

Þegar ég kom svo heim var ryksugan í gangi. Dótið hafði dottið á hana í búrinu svo hún var bara komin á fullt að ryksuga glerbrotin sem voru útum allt. En húsið slapp bara vel - kertastjakar - blómavasar og svona smotterí hrundi og brotnaði og húsið svolítið sprungið en það eru bara smámunir. Ég er allavega guðslifandi fegin að við Dagný löbbuðum útúr Nóatúni, og vorum ekki í næstu deild sem er búsáhaldadeildin, þar sem hillurnar eru yfirfullar af þungum keramikhlutum upp undir loft og allt fór í mask á gólfinu..... :)

Jebbs þetta átti að vera styttri útgáfan.

En við erum bara hress og kát. Dagný Katla ákvað loksins fyrir þremur vikum að sleppa sér og fór þá líka að hlaupa - enda búin að æfa sig mikið með putta... :) Hún er alltaf að sýna betur og betur hvað hún vill - ýtir frá sér matardisknum, bendir í allar áttir, gerir e-ð sem henni finnst rosalega sniðugt hlær svo eins og tröllkerling og skríkir þess á milli.

Hildur Tanja er alltaf sama prinsessan og við tvær ætlum í vorferð með leikskólanum á morgun. :)

Læt þetta duga í bili - lofa að reyna að setja inn myndir fljótlega.. :)