Forsíða Albúm Ættartré Tannspjöld Fyrstu árin Gestabók

 

 

Fæðingarsagan

Frá mömmu:

Þetta var ósköp venjulegur dagur og ekkert virtist ætla fara gerast.  Betur fer var þetta rólegur dagur, rafmagnslaust varð í nokkra tíma og ekkert annað en að góna í loftið sér til dundurs.  Dagurinn var farinn taka á enda og nú var bara koma sér í háttinn rétt fyrir miðnætti.  Mér til mikillar furðu var byrjað að blæða þegar ég fór á klósettið, ekki mikið en mér brá.  Við hjúin vissum ekkert hvað ætti að gera nema en að hringja upp á deild, sem og við gerðum og við beðin um að koma strax uppeftir.  Úff hvað maður var ekki tilbúinn!  Allt dótið var tekið saman í flýti, ég var ekki komin með neina verki að svo stöddu... og þó fór mann að gruna að þessi ofurlétti verkjaseiðingur í bakinu væri kannski eitthvað en bara eymsli í bakinu. 

Á deildinni var ég sett í monitor og allt leit vel út.  Nokkrir samdrættir mældust, virtust vera nokkuð reglulegir (8-10mín).  Læknirinn sem skoðaði mig hélt að þetta væri líklega ekki neitt þannig, en þegar hún þreifaði eftir útvíkkun þá kom í ljós að hún var orðin 3, leghálsinn nokkuð þynntur og hausinn kominn vel niður.  Á þessum tímapunkti var sagt við mig „ í versta falli endar þetta í fæðingu“.  Þau buðu mér að vera á deildinni eða fara heim að hvíla mig. Við kusum að fara heim.  Mér var boðin sterk verkjalyf en álpaðist til að afþakka allt slíkt.  Ég hélt virkilega að ég gæti sofnað og hvílt mig...en nú var mér farið að verkja með samdráttunum.  Um 5 leytið ákváðum við að fara upp á deild áður en ég væri orðin of kvalin af verkjum.

Ég get ómögulega skrifað hér eftir í með tímann og hvaða útvíkkun var að hverju sinni, hreinlega var ekki með rænu að meðtaka það í fæðingunni.  Við fengum stofu 2 á fæðingardeildinni, án baðkars sem mig langaði að prufa, en það var nokkuð mikil traffík þetta kvöld. Hitapoki og öndun var beitt á milli hríða.  Þreifað var eftir útvíkkun og hún orðin 4 og svo var um smá tíma. Einnig var ég með TNS tæki en ég var of erfið í skapinu fyrir á þessum tímapunkti, algerlega óhvíld.  Tekið var til þess ráðs að sprengja belginn, tvisvar þar sem ekki virtist hrökkva almennilega í gang eftir fyrsta skiptið.  Nú fóru verkirnir að harðna allverulega.  Hríðarnar voru orðnar örari og öflugri.  Nú fékk ég að prufa glaðloftið.  Mér fannst það ekki verka neitt sérstaklega vel en það var mál manna að ég væri betri með því en án þess í hríðunum.  Ég var farin að finna virkilega fyrir þessu og glaðloftið var óspart notað, svo óspart að ljósunni stóð ekki alveg á sama.  Hún benti mér kurteisislega á að „þetta ætti bara nota með hríðum“...hehe.  Nú vildi ljósan koma upp mænurótardeifingu, ég samþykkti það enda var ég tilbúin til þess fyrir fæðingu að beita þessu ef mér fyndist þurfa.  Hér að stöddu var ég virkilega orðin kvalin, það kjökraði vel í mér því þetta var orðið svo sárt.  Uppsetningin á mænudeyfingunni tókst miður ekki í fyrsta sinn, læknanemi var að reyna æfa sig.  Á endanum kom sérfræðingurinn og setti hana upp.  Ekkert grín að verða sitja grafkyrr á rúmstokknum í rúman hálftíma grenjandi af sársauka.  En vá þvílíkur munur þegar deyfingin fór að virka og ég gat loksins virkilega slakað á, hefði ekki getað trúað þessu.  Nú tók við ný ljósa og sem tók við kvöldvaktinni þann 1.apríl, Guðrún (Guðrún Sigríður Ólafsdóttir) hét hún.  Hún átti eftir að reynast okkur ótrúlega vel. Einnig var Halli búinn að hringja í mömmu mína þar sem ég var gjörsamlega búin á því af verkjum og Halli greyið líka orðinn þreyttur. Mamma fékk að koma inn eftir mænudeyfinguna.  Til gamans þá fæddist ég í sömu stofu og við vorum nú stödd í,  náttla engin önnur en mamma sem gat sagt okkur það sem var nú komin til okkar.   Í kjölfar mænudeyfingunnar var sett upp dripp til að flýta fæðingunni.  Það var alveg hið besta mál, nú fann ég virkilega EKKERT fyrir hríðunum, lág bara þarna og beið eftir því að kæmi að því að rembast.  Einnig var ég ekki með heyrnartækið og hlustaði bara eftir því sem ég nennti, var nokkuð afslappandi að vita ekkert af hvernig hríðunum stæði eða annað... ég var bara að slaka á eins og ég gat, held að þetta hafi hjálpað mikið.

Loksins kom að rembinginum.  Miður fann ég ekki mikla rembingsþörf vegna deyfingarinnar. En ljósan leiðbeindi mér vel í gegnum það.  Ég var orðin ansi lúin þegar hér var komið sögu. Einnig var litli kútur farinn að spyrna rækilega upp í rifbeinin hjá mér og það var eini verkurinn sem ég þurfti að díla við hér eftir. Mamma var í drykkjar og kæla mig niður hlutverkinu, Halli stóð vinstra megin við mig, andspænis ljósunni og hjálpaði þannig henni og mér í rembinginum.  Auk þess kom fæðingalæknir inn til okkar öðru hvoru.  Þau öll saman hvöttu mig í kór og studdu mig mikið andlega.  Nú var farið að rembast.  Gekk vel í fyrstu og kollurinn farinn að láta sjá sig.  Rembingurinn sjálfur var ekki sár, en sárt var að draga andann útaf því hversu vel hann spyrnti upp litli kúturinn.  Erfiðlega gekk undir lokin þar sem litli kútur virtist ætla koma út með hendi ásamt hausnum.  Ég vissi reyndar ekkert um það fyrr en eftir fæðinguna (sem var kannski bara betra, svona getur heyrnleysið hjálpað).  Ljósan tók þá ákvörðun að klippa mig til að hjálpa honum að komast frekar út (ég vissi ekkert af því heldur).  Þetta hafðist á endanum, hann skaust alveg út um leið og hausinn komst út.  Halli var staddur í eldlínunni líkt og ljósan, sá og aðstoðaði við að koma litla kút í heiminn.  Ég fékk litla kút beint í fangið, hann kjökraði.  Halli fékk að klippa naflastrenginn og svo var litli kútur tekinn og skoðaður.  Fljótlega kom í ljós að hann væri ekki eins hress og leit út fyrir að vera, öndunin var ekki öflug.  Hann var því tekin strax upp á vökudeild.  Engan grunaði þetta í fæðingunni, monitorinn benti ekki til svokallaðrar fóstustreitu eða annars.  Þetta var því soldið að upplifa mikinn léttir og gleði þegar hann fæddist yfir í að vita ekkert hvað væri að gerast með hann.  Tilfinningarnar urðu því soldið blendnar.

Nú tók bara við bið.  Andrúmsloftið var hálf asnalegt, þessi langa bið eftir litla kút var lokið en aðstæðurnar allt öðruvísi en maður var búinn að búa sig undir.  Það þurfti að sauma mig þónokkuð en sem betur fer náði engin rifa lengra en að vera 2.stigs rifa.  Guðrún ljósa vandaði sig vel til verksins enda tók þetta rúman klukkutíma.   Einnig var þvagblaðran tæmd og þvílíkt var magnið að ljósan þorði ekki annað en að setja upp þvaglegg og hann fylgdi mér í tvo daga.  Vegna deyfingarinnar hvarf algerlega öll tilfinning til að pissa.  Mikið var spjallað í biðinni og Guðrúnu tókst alveg að halda okkur rólegum eða frekar vissum við ekki hvernig við ættum að vera.  Ég og Halli horfðum bara stundum á hvort annað orðlaus eða í von um að annað okkar segði að þetta yrði örugglega allt í lagi.  Barnalæknir kom loksins og sagði frá stöðu mála.  Litli kútur þyrfti að fá hjálp við að anda, þau vissu ekki hvað væri að en allt væri í skoðun.  Hann sagði að svo stöddu gæti hann ekki sagt hvað yrði um hann.  Þetta voru ekki góð orð og við urðum náttla soldið hrædd.  Halli fékk að skjótast upp á vökudeild til að sjá litla kút og taka nokkrar myndir fyrir okkur. Guðrún ljósa hjálpaði okkur að fara yfir á sængurkvennadeild og hún reddaði okkur inn á stofu 1 þar sem við gátum eytt nóttinni saman.  Hreiðrið var fullt þetta kvöld.  Veit ekki hvað ég hefði gert ef ég hefði ekki getað haft Halla hjá mér.  Okkur gekk þó ágætilega að sofna, enda vorum við ansi úrvinda.  Þá nótt vaknaði ég þó og fékk flogakast eftir nær rúmlega 2 ára hlé á flogaköstum.  Eftir slíkt kast verður maður algerlega úrvinda og náði því betur fer að sofna aftur og það fast.  Næsta dag vakti Halli mig og sagði mér þær fréttir að kútur væri að braggast.  Það var þvílíkur léttir að vakna við svona fréttir.  Við tókum okkur því til og fórum strax upp á vökudeild til að kíkja á litla kút og fá nánari fréttir.

Litli kútur var kominn úr súrefnisleiðslunni m.sérstökum yfirþrýstingi  en hann var í svokallaðri kælingu og með súrefni.  Hann reyndist vera með mikla mjólkusýru, vegna mikillar streitu/álags, þegar hann fæddist og var því orðin ansi súr og kælingin átti að hjálpa til að losa um það.  Mun betra hljóð var í barnalækninum. Sagði að þetta hafi farið mun betur en á horfðist um tíma. En það yrði að sjá hvernig hann braggaðist áfram og hvernig hann yrði án hjálpar.  Auk þess yrðu gerðar ýmsar rannsóknir á honum, sjá hvort væri ekki örugglega í lagi með hjartað, heilann, lungun og fleira.  Þennan morgun gátum við aðeins snert hann en það var ekki fyrr en um kvöldið sem við fengum að halda á honum.  Það var í raun fyrsta alvöru stundin okkar saman og það var bara frábært, loksins fundum við fyrir þessari tilfinningu sem við vorum búin að bíða eftir.  Þarnæsta dag fengum við litla kút loksins niður til okkar og þess inn á milli fór hann á vöku til að fá lyfin sín.

Frekari rannsóknir leiddu í ljós að allt leit vel út og nú varð hann bara að klára sýklalyfjakúrinn sem hann var settur á strax í upphafi.  Í raun komst aldrei niðurstaða í málið, hvað í rauninni kom upp á hjá litla kút.  Barnalæknirinn sagði að væri erfitt að segja til um það, þau tóku á öllum hugsanlegum þáttum strax í upphafi og því gátu þau ekki sagt hvað það var sem var lagað. 

Litli kútur var síðan útskrifaður viku seinna eða þann 8.apríl og þá fórum við öll heim

 

Fæðingarsaga frá sjónarhorni pabba

 

Það voru nátturulega engin smá viðbrigði að fá Heimir litla í heiminn á sínum tíma . Pabbi ætlar að reyna að lýsa hvernig þetta allt gekk fyrir sig í kringum fæðinguna þína.

 Mánudagurinn 31. mars var nokkuð venjulegur dagur, reyndar annasamari en flestir verður að teljast. Pabbi vaknaði snemma um kl. 06:30 og var kominn niður í vinnu að skoða eitthvað af spennandi fjárfestingarmöguleikum. Ég kyssti mömmu bless, hún vildi kúra eitthvað lengur enda orðin rosamyndarleg. Mamma þín var alveg gullfalleg þegar hún var ólétt, bumban fór henni svo vel en hún var orðin ansi slöpp í bakinu og var komin með verki hér og þar, við vorum orðin smá óþreyjufull. Man alltaf hvað það skein af henni síðustu vikurnar, sérstaklega eftir að fyrstu mánuðirnir voru frekar erfiðir. Vinnudagurinn var nokkuð venjulegur, ég kom heim um kl. 17:00 og kláraði Bandaríkjavaktina sem lauk kl. 20:00. Við elduðum fajitas í sameiningu og ég, af einhverjum ástæðum, ákvað að skella mér í fótbolta sem lauk kl. 21:30. Ég man eftir því um kl. 23:00 þegar ég lagðist á koddann hvað það var rosalega notalegt að fara að sofa. Mamma var ennþá inn á baði og kallar á mig. Það var farið að blæða þarna niðri. Við rökræddum  þetta aðeins, önduðum nokkrum sinnum djúpt og ákveðum að hringja niður á deild. Við fáum þau skilaboð að koma í skoðun. Ég hrúgaði öllu lauslegu niður í tösku á örskotsstundu (vorum reyndar búin að undirbúa það nokkuð vel vikurnar á undan) og lá leiðin í rólegheitum niður á deild.

Þegar komið var inn á deild var okkur hent strax inn á herbergi og mamma sett á monitor til að fylgjast með samdráttunum. Þá kom í ljós að samdrættirnir væru á 8-10 mínútna fresti, hausinn kominn neðarlega og legbotninn var orðinn frekar þynntur. Okkur var samt sagt að ekkert myndi gerast á næstunni og því ættum við að reyna að slaka á. Eftir smá bið  fyrir framan sjónvarpið í biðstofu ákváðum við að skella okkur heim og reyna að hvíla okkur aðeins. Við rúntuðum heim, fórum í svefnföt og reyndum að ná smá svefni. Sú tilraun gekk ekkert sérstaklega vægast sagt. Eftir um 90 mínútur heima fyrir varð okkur ljóst að okkur myndi líða mun betur niður á deild.

Þegar við komum aftur niðureftir var aðeins farið að minnka bilið milli samdrátta. Okkur var hent inn á stofu 2 um kl.06:00 og var nokkuð ljóst að það styttist í Heimir litla. Við höfðum undirbúið allt mjög vel fyrir fæðinguna, höfðum óskalista handa ljósunum, stressbolta, orkudrykki, föt, mat og fleira, sérstaklega ef eitthvað óvænt myndi koma upp á.

Upp úr kl. 10:00 um morguninn fór að versna róðurinn hjá mömmu. Hún var farin að kveljast mikið en lítið virtist vera að gerast hvað útvíkunina varðar. Útvíkunin var í 4 cm í heila eilífð fannst mér. Ljósan mældi með að hún prófaði glaðloft. Mamma byrjaði að taka inn glaðloft eins og hún ætti lífið að leysa, notaði kannski fullmikið af því góða  á köflum J Átti margar mjög sérstakar umræður við mömmu á þessum tíma J Glaðloftið hjálpaði bara að ákveðnu marki, sársaukinn var orðinn mjög mikill. Pabbi var á fullu að nudda mömmu, aðallega bakið og setja kaldan þvottapoka á ennið hennar.  Ljósan þennan morguninn var allt í lagi en það vantaði eitthvað, var ekki okkar týpa einhvern veginn og því var mikil lukka þegar Guðrún Sigríður Ólafsdóttir kom eins og engill á vettfang upp úr kl. 16:00, á sama tíma kom Inga amma.

Upp úr kl. 14:00 var sársaukinn orðinn einfaldlega óbæranlegur og því var komið að mænudeyfingunni. Austurískur læknir og ítalskur læknanemi mættu á svæðið um kl. 15:00  til að sprauta mömmu. Mænudeyfingin gekk  erfiðlega. Læknarnir reyndu að fremsta megni að framkvæma mænudeyfinguna en eftir um 4 misheppanaðar tilraunir þurfti að kalla á sérfræðing sem til allrar hamingju kom mjög fljótt. Á þessari stundu var mamma nær alfarið út úr heiminum af sársauka vissi ekki upp né niður af þreytu og sársauka. Ég hélt áfram að reyna að gera henni lífið léttar, Florence Nightingale hefði verið kófsveitt þarna.

Eftir mænusprautuna fór allt að ganga miklu betur. Mamma gat nú LOKSINS hvílt sig og náði svefni í fyrsta sinn í mjög langan tíma. Ég steinrotaðist líka í smá tíma á lazyboy stólnum. Á þessum tíma var í reglulega sambandi við Gísla afa sem var að spæna upp parketið í Reynigrundinni og Heimi afa og Hrönn ömmu sem voru í New York ráfandi um göturnar eins og fólk með víðáttubrjálæði. Heimi og Hrönn var nú nær að panta skemmtiferðasiglingu í Suður Ameríku á þessum tíma. Valgerður frænka kíkti líka í heimsókn og hitti pabba um kl. 14:30. Gísil afi sendi SMS kl. 19:59 til að spyrja hvort eitthvað væri ekki að GERAST!! Heimir fæddist einmitt 20:01.

Það var ótrúleg stund þegar þú komst í heiminn, Heimir minn. Við vorum þarna 5 saman ( mamma, pabbi, Guðrún ljósa, amma Inga og Berglind fæðingalæknir) að reyna að puða þér út, þú komst út eins og Superman, með hendina á undan þér og þú hreinlega skaust út eftir þetta mikil erfiði. Við mamma fengum að halda á þér í 20 sekúndur eða svo, þá varst þú færður undir hitaljósin og læknir skoðaði þig. Þú varst ansi þrekaður og þreyttur greyjið mitt eftir allt þetta saman og ákváðu læknarnir að þú þyrftir að fara inn á vökudeild. Það kom ljósunum og lækninum í opna skjöldu hversu slappur þú varst. Það var ansi erfiður tími fyrir okkur mömmu að bíða næstu 3 tímana til að fá að sjá þig. Man hvað það var rosalega lengi að líða. Fengu líka frekar óskýr svör þegar ég spurði hvort hann væri ekki örugglega í lagi. Þú varst mjög hár í mjólkursýru og þurftir að fara í súrefnisleiðslu með sérstökum þrýstingi (læknarnir kölluðu þetta að setja þig í kælingu og þú værir súr). Fæðingin hafði greinilega verið ansi erfið fyrir þig kallinn minn.Man sérstaklega eftir hvað hausinn á þér var sérstakur í laginu þegar þú varst glænýr en þú varst samt það fallegasta sem ég hafði nokkru sinni séð á lífsleiðinni.

Mamma stóð sig eins og hetja og amma Inga hjálpaði rosamikið í þessu öllu. Það tók smá tíma að sauma mömmu saman eftir fæðinguna. Ég fékk að kíkja aðeins á undan að sjá þig, erfitt að sjá þig með allar þessar slöngur og tæki allt í kringum þig. Ég keyrði síðan mömmu í hjólastólnum til þín stuttu seinna eða upp úr kl. 23:00. Fólkið á vökudeildinni var einstaklega gott, mjög fagmannlegt allt sem þau gerðu þann tíma sem við vorum þar.

Við sváfum saman um nóttina, gjörsamlega búin líkamlega og andlega eftir þetta allt saman. Mamma fékk flogakast sem hjálpaði henni að slaka meira á held ég. Ég vaknaði um kl. 06:00 og hoppaði upp á vökudeild, læknarnir sögðu að Heimir væri allur að braggast sem var mikill léttir.  Á næstu dögum var hann algjörlega grandskoðaður upp og niður (hjarta, lunga, heili, nýru, lifur o.s.frv) og allt reyndir koma vel út. Læknarnir héldu honum í viku á sýklalyfum á vökudeild (við þurftum að koma tvisvar á dag upp á vökudeild með þig) til vonar og vara. Heimir lagaðist síðan með hverjum deginum næstu vikuna. Lífið á spítalanum var skrítið en manni er alveg sama svo lengi sem maður er hjá fjölskyldunni sinni. Við mamma vorum  með þig á sængurkvennadeildinni en þú varst  fyrstu þrjá dagana á vökudeild. Pabbi skaust heim í nokkra tíma á dag til að ná smá svefni. Þetta var skrítin vika en ógleymanleg. Það var síðan 8. apríl sem Steinn yfirlæknir útskrifaði þig frá vökudeild og mamma og pabbi keyrðu í rólegheitum með þig heim í Starengið þar sem þú hefur stækkað og stækkað æ síðan.