Fæðingar stelpnanna
MangóBína - 12.09.12
Ég var að vísu sett 14. september og við höfðum hug á heimafæðingu en í mæðraskoðun þann 5. september hafði þrýstingurinn hækkað mikið þannig að ljósan sagði mér að hætta að vinna og ég fór í hvíld. Blóðþr. lagaðist aðeins en samt aldrei þannig að mér væri sleppt úr dagönn því ég var alltaf með smá hausverk og hafði haft í þrjár vikur. 10. sept lagði læknirinn svo til gangsetningu þann 12. sem við samþykktum. Ég var ekki viss með þetta því ég var sett af stað með Emblu Maríu og dreymdi um að prófa að fara í gang sjálf og svo náttúrulega langaði mig að vera heima. Mér leið þokkalega vel á þriðjudag (13. sept) svo ég hringdi og spurði hvort ég mætti ekki fresta gangsetningu allavega fram yfir helgi þá komin rúmar fjörtíu vikur og búin að gefa líkamanum meiri séns. Þær samþykktu að ég kæmi í skoðun og ef allt væri fínt þá myndum við gera það. Í skoðuninni var blóðþrýstingurinn fínn en blóðprufurnar orðnar brenglaðar, sem bendir til meðgöngueitrunar, þannig að læknirinn sagðist ekki geta annað en mælt með gangsetningu og auðvitað fylgir maður þeim ráðum. Það var því settur upp stíll hálfeitt og þá var ég með langan en mýktan legháls og 2-3 í útvíkkun. Enga verki fékk ég af stílnum, gat æst mig í að ég væri kannski með fleiri samdrætti og um fjögur leytið var belgurinn sprengdur. Legvatnið var mjög grænt svo þar gat ég hætt að syrgja heimafæðinguna okkar því það hefði alltaf verið farið upp á spítala. Það var ekki sprengdur belgurinn hjá mér í síðustu fæðingu og ég kveið því mjög, hefði betur sleppt því, þetta var ekkert mál. Upphófst þá gangna gangan mikla að reyna að skoppa eftir verkjum, á bolta, labbandi, upp og niður stigana o.s.fr. Rúmum tveim tímum seinna eða milli 18 og 19 var svo sett dripp af stað, nóg var af samdráttum en engir almennilegir verkir, útvíkkun sú sama og fyrr um daginn en leghálsinn styttri.
Ætli ég sé bara ekki þessi dripp kona, því eins og í síðustu fæðingu rauk ég í gang við þetta. Við tékkuðum ekkert aftur útvíkkun svo ég veit ekki hvernig hún gekk. Mamma tók á móti hjá mér og við vorum sammála að sleppa því eins og við gætum því ég var hrædd við vonbrigðin ef litlar breytingar á milli skoðana. Mér gekk bara vel með verkina, andaði mig í gegnum þá og reyndi, öfugt á við síðustu fæðingu, að vera aðeins meira á ferðinni. Þeir komu í bakið aðallega og mér fannst gott að sitja á boltanum og halla mér fram og Ævar gat hjálpað helling með að nudda á móti verkjunum á spjaldið. Ég var alltaf að spara mér öll verkjaráðin mín til að eiga þau inni þegar þetta yrði vont, var komin með gaddaboltann í hendurnar og í kringum 21 ákvað ég að fara í baðið en það hafði gert mér gott í síðustu fæðingu. Ég missti frekar fljótt fannst mér verkjastjórnina þegar ég kom í baðið. Hríðarnar helltust yfir mig og eftir þrjár í röð þar sem ég fékk ekki hvíldina mína á milli bað ég mömmu að lækka drippið sem hún gerði þannig að ég fékk allavega 1-2 mín á milli þá sem mér fannst muna miklu. Ca hálftíma eftir að ég kom ofan í baðið fann ég leghálsinn opnast í tíu og barnið smella ofan fæðingarveginn og í næstu hríð kom rembingsþörf, alveg magnaður þessi líkami! Ég hafði ekkert planað vatnsfæðingu en fannst mjög notalegt að geta hangið á baðinu og látið þyngdarleysið hjálpa mér svo ég kærði mig ekki um að fara upp úr. Ég átta mig ekki hvað þetta var langur tími en þau segja mér að hálftíu hafi ég sagst þurfa að rembast og stelpan er fædd 2155. Mér fannst svolítið merkilegt að ég fékk ekki rembingsþörf með hverri hríð þarna á meðan hún var að koma út, þetta hafi kannski verið svona 7-8 rembingar að fæða hana en mun fleiri hríðar á þessum 25 mínútum en líkaminn einhvern veginn bara stjórnaði þessu alveg. Hún synti svo í fangið á mér hvítari en draugurinn Kasper af fósturfitu og mér fannst bara ótrúlegt að þetta væri búið, væntingastjórnunin hafði ekki gert ráð fyrir 3-4 tíma fæðingu frá fyrsta verk en auðvitað var dagurinn miklu lengri með tilheyrandi stressi þar sem ég var jú alltaf að bíða eftir að fara í gang. Hún var rúmar 14 merkur og 50 cm og höfuðmálið 35 cm. Yndislegt alveg, ég vona að ég fái að upplifa að fæða fleiri börn.
Embla María - 02.01.08
Ég var sett á þeim herrans degi 24. desember 2007. Einhverjum dögum fyrr hafði blóðþrýstingurinn farið hækkandi og ég fékk rosalegan bjúg. Á annan í jólum var farið að tala um að setja mig af stað en mig langaði mikið að bíða fram yfir nýjárs og við fengum séns. Ég vaknaði svo við að vatnið var að leka þann 1. janúar. Vatnið var að leka allan nýjárs og ég bara með mína verkjalausu samdrætti að venju þannig að það var ákveðið að drippa mig af stað 2. janúar. Það var byrjað klukkan 10.30 og litla flaug út með steittan krepptan hnefa klukkan 17.19. Samdrættirnir urðu nánast strax á 2-3 mínútna fresti og mér fannst þetta bara ganga eins og lygasögu og ekki jafn hræðilegt og ég átti von á svona í drippi. Var komin með 5 í útvíkkun um 14 fór þá í baðið en stóð upp rúmum klukkutíma seinna þaðan og var nú bara alls ekki nógu hress með gildi þess sem verkjastillandi og vildi fara að skoða hvað væri i boði...baðið hefur svínvirkað fyrir mig því útvíkkun var orðin níu og við fórum bara uppí að undirbúa fæðingu. Notaði nálar og gasið sem hjálpaði mér helling, fæðingin gekk mjög eðlilega bara, kom allt svona af sjálfu sér og litlan kom eftir 1 og hálfan tíma í rembing. Mér fannst jógað alveg bjarga mér, náði alveg fullkomri slökun á milli hríðanna og það munar sko um þessar 2 mínútur á milli. Hún var tæpar 14 merkur og 50 cm og 36 cm í höfuðmál.