Missirinn
Þann 25. september 2009 kom loks að því eftir þó nokkra bið að við fengum langþráðan draum okkar um annað kríli uppfylltan. Ég var undir mikilli pressu að taka þungunarpróf, þar sem Hjölli var að farast úr spenningi og heimtaði að ég tæki próf, þegar ég var ekki alveg á því að taka það strax þá fékk hann Erlu til að biðja mig um að taka próf og það virkaði auðvitað, ég meina hver getur staðist beiðni frá þessu litla krútti 
Ég var svo varla búin að taka prófið þegar Hjölli var búinn að hringja aftur til að fá að vita niðurstöðuna, við biðum svo saman í símanum á sitthvorum landshlutanum eftir því að fá að vita hvort það væri annað kríli á leiðinni . . . . og viti menn það komu tvö strik 
Við ætluðum varla að trúa því að það væri von á öðrum gimsteini. Daginn eftir að við uppgötvuðum þetta litla kraftaverk fóru Hjölli og Erla til Ólafsfjarðar, þar sem Sylvía sagði þeim frá því að hún væri ólétt og komin 3 mánuði á leið. Hjölli átti pínu erfitt með sig, enda langar hann alltaf til að deila svona gleðifréttum með öllum um leið Hann hafði það þó af að þegja skv. ströngum fyrirmælum frá mér, sem vildi fá að eiga litla leyndarmálið fyrir okkur ein í smá tíma.
Í fyrstu fannst okkur litla kraftaverkið voða óraunverulegt, en svo komu Hjölli og Erla suður til mín fyrstu helgina í október og þá gátum við fyrst rætt almennilega um komu væntanlegs krílis, því það er allt annað að ræða svona mál face to face heldur en í gegnum síma. Þá fóru draumarnir fyrst almennilega á flug og ég lét mig dreyma um að flytja aftur heim til Hjölla og Erlu og sá fyrir mér þegar við Erla færum út á göngu með litla krílið í vagninum um sumarið og sá fyrir mér hvað Erla yrði mikil fyrirmyndar stóra systir og sá framtíðina fyrir mér í rósrauðum bjarma því allt var svo fullkomið og allir draumar okkar að rætast og brátt hefðum við allt sem okkur dreymdi um, annan gullmola og fjarbúðin myndi loks taka enda og fjölskyldan sameinast aftur
En Adam var ekki lengi í paradís því á sunnudeginum byrjaði ég að veikjast og var orðin svo veik á mánudeginum að ég fór snemma heim úr vinnunni, en þá var ég búin að ganga fyrir verkjatöflum yfir daginn og gat bara ekki meir. Ég fór svo á læknavaktina klukkan 4 og þurfti að bíða þar í drjúgan hálftíma með 40 stiga hita og svo slæma beinverki að ég táraðist af sársauka. Ég komst svo loksins að hjá lækninum sem var voða almennilegur, hann útilokaði að um streptokokkasýkingu væri að ræða, en tók sýni vegna svínaflensu og sagðist láta mig vita um leið og það kæmi út úr því og að ef þetta væri svínaflensan þá yrði ég strax sett á lyf í ljósi þess að ég var ófrísk. Aðeins tveimur dögum síðar byrjaði að blæða 
ég varð svo skítlogandi hrædd því ég vildi alls ekki missa langþráða krílið mitt 
Ég hringdi því upp á fæðingardeild og fékk að tala við ljósmóður sem sagði að ef fóstrið væri að fara þá væri ekkert hægt að gera, en hún sagði mér að hafa samband morguninn eftir og tala við lækni og fá að fara í sónar. Eftir að ég talaði við ljósmóðurina þá reyndi ég að lesa mér til um allt sem ég mögulega gat um blæðingar á meðgöngu og komst að því að blæðing á meðgöngu þýðir ekki alltaf fósturlát svo ég reyndi að halda í vonina. Morguninn eftir fékk ég tíma hjá lækni, en lenti þá á þvílíku reginfífli að ég hef aldrei lent í öðru eins, en lækninum fannst þetta nú ekki stórt vandamál ég væri trúlegast búin að missa og ekkert við því að gera en ég gæti bara reynt aftur, eins og það væri minnsta mál í heimi að missa fóstur og ekkert væri einfaldara en að verða ófrísk aftur! Þessi tilfinningalausi asni var svo vita gagnslaus því hann kunni ekki einu sinni á sónartækið, ég skil ekki enn hvers vegna ég fékk tíma hjá þessum manni þar sem ég tók það fram að ég þyrfti að komast í sónar. Fíflið hafði það þó af að redda mér tíma hjá öðrum lækni daginn eftir sem kunni á sónartækið, svo við tók einn dagur í viðbót í algerri óvissu um hvort allt væri í lagi með litla krílið mitt.
Á miðvikudeginum fer ég svo í sónarinn, það var yndisleg kona sem framkvæmdi skoðunina, hún sá ekki hjartslátt en sagði að það þyrfti ekki að þýða neitt þar sem ég var bara komin 6 vikur á leið og þá er ekki alltaf kominn hjartsláttur, hún sagði að hún sæi enga blæðingu í leginu og fóstrið og nestispokinn væru enn á sínum stað sem boðaði gott og gaf mér tíma í sónar aftur viku seinna til að kanna hvort það væri þá kominn hjartsláttur. Ég fór því frá henni uppfull af von um að allt væri í lagi og reyndi því að taka mig saman í andlitinu og byrja að læra fyrir prófin, en á þessum tíma var ég að byrja í prófunum á hdl. námskeiðinu og við þessar jákvæðu fréttir öðlaðist ég aukinn styrk og hugsaði að ég yrði að klára prófin. Ég mætti því í mitt fyrsta próf á föstudeginum sem var 3 tíma skriflegt próf og ég enn fárveik, ég hélt ég myndi deyja áður en prófið byrjaði því ég var með svima og mér var óglatt og mér leið hreint út sagt bölvanlega, en ég komst í gegnum þetta á því að ef krílið væri enn á sínum stað þá yrði ég að klára þetta, þar sem ég vissi ekki hvernig heilsan yrði þegar það kæmi að endurtektarprófunum um vorið. Þar sem ég hefði átt að eiga um mánaðarmótin maí/júní og því líklegt að bakið á mér yrði ekkert of gott og því væri betra að klára þetta af núna heldur en að eiga það eftir.
Þriðjudaginn 13. október fór ég svo aftur í sónar á Selfossi og vonaði svo heitt og innilega að allt væri í besta lagi með litla krílið okkar og að nú fengi ég að sjá hjartslátt. Kvöldið áður var ég búin að sjá fyrir mér þegar ég myndi deila gleðifréttunum með þeim sem ég hafði deilt áhyggjum mínum með, en mundi þá eftir heilræði sem mér hafði verið gefið sem var að vona það besta en búa mig undir það versta svo ég reyndi að undirbúa mig fyrir það hvernig ég myndi bregðast við ef það væri ekki í lagi með litla krílið okkar. Ég mætti svo í sónarinn og vonaði það besta, en þá var ákveðið að senda mig í sónar til Reykjavíkur þar sem hún treysti sér ekki til að segja til um það hver staðan væri. Hún fékk tíma fyrir mig í Reykjavík strax um morguninn svo ég brunaði beint upp á landspítala þar sem ég átti tíma kl. 10:20, en þar þurfti ég svo að bíða á milli vonar og ótta í rúman klukkutíma, því ég komst ekki að fyrr en kl. 11:30 og þá fékk ég það staðfest eftir ítarlega skoðun að draumurinn var búinn.
Strax á eftir var farið að ræða við mig hvort ég vildi fara í aðgerð eða hvort ég vildi fá töflur til að hreinsa legið. Ég var í engu ástandi til að svara svona spurningum ég vildi bara komast út. Mér fannst hvorugur kosturinn góður því ég vildi ekki fara í aðgerð þar sem ég þurfti að fara í próf seinna um daginn og það var enginn leið að fresta því sama hvað.
Auk þess sem ég vissi að ég mátti ekki keyra eftir aðgerðina og ég vissi ekki alveg hverníg ég ætti að komast upp á Selfoss eða hvern ég gæti hringt í til að láta sækja mig og sjá um mig í þessu ástandi þar sem ég vildi helst bara Hjölla eða mömmu en þau voru bæði víðs fjarri. Mér var þá kynnt að ég gæti tekið töflur til að hreinsa legið en ég yrði að fá einhvern til að vera hjá mér þar sem ég yrði mjög veik í tvo daga, en aftur datt mér ekki hug neinn sem gæti séð um mig í slíku ástandi og fannst ég algerlega ein í heiminum. Læknirinn fór því að kanna hvað hægt væri að gera og eftir að hún ráðfærði sig við annan lækni sagði hún að það væri möguleiki á að fóstrið myndi skila sér sjálft þar sem ég væri komin svo stutt, ég tók því þann kostinn að bíða og sjá til og fékk tíma aftur viku seinna til að kanna hvort fóstrið hefði þá skilað sér, ég fékk svo bækling um fósturlát og reikning sem ég borgaði og labbaði svo út og tárin láku niður kinnarnar er ég labbaði út í bíl til að hringja í Hjölla og mömmu til að segja þeim fréttirnar, þar grét ég svo dágóða stund, þar til ég varð að taka mig saman í andlitinu og mæta í próf í einkamálaréttarfari.
Þegar líða fór að enn einum sónarnum fór ég að fyllast miklum kvíða yfir því hvað ég myndi gera ef ég þyrfti í aðgerð og hvern ég ætti að biðja um að sækja mig og fleira í þeim dúr, ég ræddi þetta við mömmu sem sagðist vera að koma til Rvk á námskeið á miðvikudeginum og sagðist bara breyta fluginu sínu til baka svo hún gæti verið hjá mér ef ég þyrfti í aðgerð. Ég fór þá að reyna að fá að koma fyrr í sónar svo ég myndi vita hvort ég þyrfti aðgerð eða ekki til að mamma þyrfti ekki að breyta fluginu sínu og taka sér frí í vinnu ef ég þyrfti svo ekki í aðgerð. En ég mætti miklu skilningsleysi á landspítalanum en konan sem svaraði mér skildi bara ekki hvers vegna ég vildi hafa mömmu hjá mér þar sem hún mætti sko ekkert vera hjá mér í aðgerðinni! Ég fór þá að reyna að útskýra að ég væri alveg ein og þyrfti einhvern til að keyra mig heim og vera hjá mér á eftir en það skildi konan bara ekki og á endanum var ég farin að grenja svo ég kvaddi bara og hringdi til kvensjúkdómalæknis á Akureyri og fékk tíma þar.
Mér létti mjög mikið við að fá tíma í skoðun á Akureyri, þar sem ég hefði alla mína nánustu mér til halds og trausts. Ég fékk svo frí í vinnunni og flaug heim eftir síðasta prófið og fór í skoðun á Akureyri, sem kom vel út, það er að segja að því leyti að ég þurfti ekki að fara í aðgerð. Ég verð þó að játa að þrátt fyrir að hafa fengið fósturlátið staðfest af hvorki meira né minna en þremur sérfræðingum í Reykjavík vikunni áður, þá hélt ég samt í vonina um kraftaverk og vonaði því innst inni að þegar ég færi í sónarinn til að kanna hvort krílið hefði skilað sér að þá myndi ég sjá sprellifandi lítinn engil með kröftugan hjartslátt. En mér varð ekki að ósk minni en vonin var það sem hélt mér gangandi þennan tíma, sem ég verð að segja að sé versti tími sem ég hef upplifað, því það var ekki bara eitt sem var að heldur allt! Því ég var ekki bara að missa litla krílið mitt heldur var ég svo að segja alein að mér fannst, en ég var þó auðvitað ekki alein, því ég hafði Bylgju sem var mér til halds og trausts þegar á þurfti að halda og Jónínu sem kom og hughreysti mig eftir að ég fékk missinn staðfestan, en mig vantaði samt Hjölla minn og mömmu. Í ofanálag var ég svo fárveik af svínaflensunni og í miðjum mjög krefjandi prófum sem engin leið var að fá að fresta.
Eftir að ég sagði Katrínu frá fósturmissinum fékk hún tíma fyrir mig hjá miðli sem heitir Ásdís, þann 26. október, en hún vinnur víst mikið með fólki sem hefur misst fóstur eða er að reyna að eignast börn. Það var mjög gott að fara til Ásdísar og mæli ég eindregið með því að fara til hennar eftir svona áfall. Ásdís sagði mér að fóstrið hefði verið of veikburða til að lifa, en það hefði þó haft ákveðinn tilgang og að það myndi alltaf fylgja mér, en tilgangur þess var að undirbúa allt vel fyrir næsta kríli, en það væri mjög stutt í að ég yrði aftur ófrísk. Tíminn hjá Ásdísi hjálpaði mér að sætta mig við orðinn hlut og gaf mér von um að ég þyrfti ekki að bíða lengi eftir næsta jákvæða þungunarprófi, sem varð svo raunin, því 10 vikum eftir fósturlátið fékk ég aftur jákvætt þungunarpróf.
Ég hugsa þó enn með hryllingi til þessa tíma, en reyni þó að líta á björtu hliðarnar því þó svo að staðan hafi verið slæm þá hefði hún getað verið verri. Ég þakka fyrir það að fyrst fóstrið var of veikburða og gat ekki lifað að það hafi þá fengið að fara og ég þakka fyrir að fyrst það þurfti að fara að það hafi þá farið snemma því ég held að þetta hefði getað orðið enn erfiðara ef ég hefði verið komin lengra því þá hefðu draumarnir verið orðnir enn stærri og væntingarnar meiri. Ég lít á þessa þrekraun sem eitthvað sem ég hafi þurft að ganga í gegnum, en ég kýs líka að telja mér trú um að nú sé það versta afstaðið og sé framtíðina í rósrauðum bjarma þar sem ég er í faðmi fjölskyldunnar með litla krílið í fanginu sem nú leynist í ört stækkandi bumbu