Fæðingin- ÞMS Eydís
Eydís: Þá er að setjast niður og skrifa hvernig fæðingin var. Ég verð að játa að sumt er gleymt og annað er ekki alveg í réttri röð en hérna er fæðingin eins og ég man hana. Ég byrjaði að punkta hjá mér hitt og þetta um hana eina nóttina á sjúkrahúsinu, annað hefur rifjast upp smá saman. Athugið að tímarnir eru allir miðaðir við danskan tíma.
Um 5 leitið: Aðfaranótt 29. desember 2010 vaknaði ég upp klukkan 5 til þess að fara á klósettið, svo sem ekkert óvanalegt við það. Þar sem ég lá fannst mér bumban vera eitthvað skrítin- hálfgert eins og hún væri léttari en vanalega. Ég lagði því hendurnar á hana og var mjög fegin að finna kröftugar hreyfingar. Ég stóð því upp og kjagaði á klósettið í myrkrinu. Þegar ég var að þurrka mér tók ég eftir einhverju dökku og kveikti ljósið. Mér til hryllings sá ég mikið blóð í pappírnum og klósettinu. Mér krossbrá og ég argaði á Svenna sem hrökk upp með andfælum og æddi inn á bað til mín. Vegna fyrri sögu fékk þetta mikið á okkur og við "hlupum um eins og hauslausar hænur" í smá stund. Við komumst að því þarna að við áttum hvorugt inneign. Íslenski heimasíminn neitaði allt í einu að hringja í dönsk númer (vorum að reyna að hringja uppá deild) og Svenni fékk íslenska gsm númerið ekki til að virka (snéri kortinu öfugt í öllum æsingnum). Svenni hjálpaði mér uppí sófa. Við reyndum að hringja í Ásdísi og Gunna og á endanum sendi ég Svenna yfir til að vekja þau upp greyin. Hann og Ásdís komu síðan og Ásdís hringdi uppá deild úr sínu númeri. Þeir voru ekki alveg á því fyrst að fá okkur niðureftir enda ekki komið að settum degi og ég frumbyrja. Ásdísi tókst þó að koma þeim í skilning um það að blæðingin væri mikil og líktist engum 5 krónu peningi eins og þeir héldu þannig að okkur var sagt að kíkja niðureftir. Þau hjálpuðu mér í þau föt sem voru næst mér sem voru náttbuxur af Svenna, peysa af Svenna og úlpa af Svenna. Síðan fór ég í kuldaskónum, sokkalaus, brjóstahaldaralaus og í engum bol. Við tókum sem sagt ekkert með okkur enda vissum við ekkert hvað var í gangi þar sem blóðið var svo mikið. Á leiðinni út varð mér óglatt og í hvert skipti sem ég kúgaðist lak smá legvatn. Ásdís keyrði okkur niðureftir og allan tímann klappaði ég bumbinu okkar sem hreyfði sig kröftulega. Ég byrjaði einnig að fá smá af verkjalausum samdráttum.
Um 6 leitið: Við komuna löbbuðum við að lyftunum og tókum eina upp á viðeigandi hæð. Þar hittum við fyrir hjúkku sem vísaði okkur inn í eitt skoðunarherbergið. Ég var vigtuð, tekinn blóðþrýstingur ofl og send á klósettið svo hægt væri að sjá hversu mikil blæðingin væri. Hjúkkan sá þá hversu mikil hún var auk þess sem það kom stórt rauður köggull í klósettið. Ég var þreyfuð og skoðuð og þá kom í ljós að útvíkkunin var byrjuð auk þess sem samdrættirnir urðu fleiri og sterkari og ég fór að fá verki. Svo okkur var vísað inná fæðingarstofu og hringt eftir ljósmóður. Við hringdum í foreldra okkar til að tilkynna þeim að fæðingin væri komin af stað.
Um 7 leitið: Komin með 3 í útvíkkun. Ásdís skrapp heim til okkar að sækja myndavélina, meðgöngudagbókina og heimferðartöskuna sem var ekki hálf pökkuð (byrjaði að pakka í hana kvöldið áður). Hún bætti helling við hana sem betur fer :) Ég bað um verkjastillandi og var sannfærð um það 2x að ég myndi fá svoleiðis en verið væri að bíða eftir lækninum sem átti að framkvæma mænudeifinguna. Þegar hann kom þá komst ég ekki á hliðina vegna samdrátta og því var hætt við sem betur fer.
Um 8 leitið: Komin með 10 í útvíkkun! Ég mátti ekki rembast þar sem ljósan var ekki komin ennþá. Ásdís kom til baka með dótið og var inni alveg þangað til rétt áður en daman fæddist.
8:57: Daman mætt á svæðið. Hún var strax lögð á bringuna á mér og fékk húfu og teppi minnir mig (allavega húfu). Svenni, sem hafði horft á allt saman, fékk svo að klippa á naflastrenginn. Stoltari föður hef ég aldrei séð. Hann var mín stoð og stitta í fæðingunni, án hans hefði ég hætt við allt saman rétt í endann þar sem þetta var ólýsanlega mikill sársauki. Ásdís kom inn og fékk að sjá nýfædda Sveinsdóttur :)
Um 10 leitið: Daman tekin og vigtuð og mæld auk þess sem helstu viðbrögð voru tékkuð. Hún mældist 3020 gr og 49 cm. Frekar fyndið miðað við það að mamman var sjálf um 3050 gr og 49 cm við sína fæðingu og fæddist ekki fyrir tímann :) Svenni fékk svo dömuna í fangið í fyrsta sinn. Ég get ekki reynt að lýsa þeirri stund þegar feðginin voru sameinuð í fyrsta sinn. Þetta var bara ólýsanleg upplifun :)
Ljósan og hjúkkan sögðu við okkur að það væri eins gott að við hefðum hlustað á okkar innsæi og komið þegar við komum því annars hefði ég átt heima bara.
Það munaði 2 dögum á því að sú litla myndi ekki teljast sem fyrirburi. Fyrirburaleg er hún ekki enda stór, flott og alveg svakalega dugleg stelpa.
Svenni:
"Hreint ótrúlegur dagur. Ótrúleg upplifun. Myndir munu fylgja síðar.
Þannig bar til um þessar mundir að Eydis öskraði á mig klukkan 5 í nótt. Mér krossbrá og ég spratt á fætur og hljóp fram þar sem hún sat á klósettinu. Byrjað hafði að fossblæða, sagði hún. Ég var ný vaknaður og hef líklega aldrei fundið svona rosalegt stress og panik í lífi mínu. Við reyndum að hringja niður á sjúkrahús án árangurs þar sem hvorugur gsm síminn okkar var með inneign. Við reyndum meira að segja íslenska heimasímann, en allt kom fyrir ekki.
Að lokum var mér skipað að fara yfir til Ásdísar og Gunna og fá hjálp frá þeim. Ég hljóp yfir og hafði næstum ekki rænu á að klæða mig í úlpu og dreip á dyr nokkrum sinnum án svara. Að lokum hringdi ég dyrabjöllunni og þau komu til dyra. Ég saði að Eydísi hefði byrjað að fossblæða og ég vissi ekki neitt hvað ég ætti af mér að gera. Ásdís kom yfir með mér að líta á Eydísi, hún síðan hringdi fyrir okkur niður á spítala þar sem hún fékk þau svör að Eydís ætti að fara niður eftir. Á róm svarandans virtist ekki vera neitt stress.
Ásdís keyrði okkur niður á spítala þar sem ljósmóðir tók við okkur og skoðaði Eydísi. Þar kom í ljós að hún var kominn með 3 í útvíkkun og væri bara að fara að fæða. Við litum á hvort annað í forundran. Í fljótheitum okkar höfðum við einnig gleymt öllu því sem við átti að taka fyrir spítalaferð, en hún Âsdís var svo yndislega að hún bauðst til þess að fara heim og ná í draslið. Þetta alveg gersamlega bjaragði okkur.
Á um klukkustund fór útvíkkunin úr 3 í 10cm. Hún fæddi barnið skv. útgefnum pappírum klukkan 8:57. Þá var einungis um 4 klst síðan hún hafði vakið mig. Fæðingin gekk svo greiðlega að lygi væri líkust.
Svo nú er komin nýr fjölskyldumeðlimur sem er nefnd Þórunn Margrét Sveinsdóttir.