Fæðingarsaga Tönju
Þann 5.júlí fann ég fyrir einhverjum seyðing rétt áður en ég fór að sækja Anítu á leikskólann kl.4. Ég harkaði það nú bara af mér og labbaði á leikskólann og heim með Anítu. Þegar Jón Þórir kom heim um hálf sex tilkynnti ég honum að eitthvað væri að gerast, ég væri nú samt ekkert alveg viss um að vera á leiðinni niður á fæðingardeild.
Við lékum okkur að því að taka tímann og jú, þetta var nú farið að vera nokkuð reglulegt um kvöldmatarleytið þó enn væru nú engir verkir til að tala um.
Um 9 leytið þegar Aníta var komin í rúmið ákvað ég að fara út og þramma tröppurnar fyrir utan húsið, ef þetta væri nú bara svona á mörkunum að vera að fara af stað. Ég þrammaði tröppurnar í 20 mín 
Kom svo inn og hálftíma síðar var ég orðin nokkuð örugg á því að krílið ætlaði að mæta. Ji, þá byrjaði sko spenningurinn!
Við hringdum í mömmu og pabba sem komu til að vera með Anítu og við skötuhjú héldum niður á fæðingardeild í rólegheitum. Þegar þangað var komið eða um hálf ellefu –ellefu var ég sett í mónitor og spurð um líðan og allt þetta skemmtilega. Svo var ákveðið að tékka á útvíkkun.
Ég hélt fyrst að hún væri að grínast ljósan, þegar hún leit upp og sagði: ,,já, þú ert allavega komin í 7 ef ekki bara 8“ og brosti svo sínu blíðasta. Í annað sinn sem ég kem niðureftir komin langleiðina í útvíkkun og finn varla fyrir því!
Jæja, fæðingarstofan var næsta stopp og lentum við á sömu stofu og Aníta Rán fæddist í. Upp voru settir monitorar og mér sagt að slaka bara vel á. Við opnuðum alla glugga upp á gátt enda fáránlega heitt úti og vorum samt að stikna. Ótrúlega ljúft að vera með sumarilminn í nösunum í staðinn fyrir sjúkrahúsilminn. Svo leið og beið. Eftir svona einn og hálfan-tvo tíma var ákveðið að tékka á útvíkkun og í þetta skiptið var mér ekki skemmt. Útvíkkun var enn 7-8.
Nú var kallað á sérfræðing enda barnið ekki skorðað og því mátti ekkert gera við mig. Ekki sprengja belginn eða gefa mér dripp eða neitt. Komið var með sónartæki til að tékka á stöðu barnsins og var það enn í höfuðstöðu þrátt fyrir að hafa verið á fleygiferð síðustu vikurnar, en við höfðum farið í vendingu viku fyrr. Mér var skipað að standa út á gólfi og hreyfa mjaðmirnar í hringi, reyna að fá barnið til að fatta að núna ætti það að fara út! Ef það ekki virkaði þá væru ekki margir kostir í stöðunni.
Nú leið enn nokkur tími og sérfræðingurinn kemur aftur að kíkja á okkur og þá hafði ekkert gerst enn. Hún ákvað að gefa þessu 20 mínútur í viðbót og ef ekkert hefði gerst þá þá værum við á leið í keisara.
Stuttu seinna fann ég smell og vatnið gusaðist út. Ég var mjög fegin þegar ég leit upp og sagði við ljósuna: ,, ég var að missa vatnið, og fann smell. Barnið er skorðað. Ég er viss um það“. Þvílíkur léttir. Nú sá fyrir endann.
Nánast samstundis fann ég rembingsþörf og þá byrjaði ballið. Ég remdist og rembdist og ekkert gerðist. Ég var að verða mjög þreytt á þessu þegar þarna var komið. Loksins loksins, eftir 1 og hálfan-tvo tíma heyrði ég töfraorðin:,, kollurinn er kominn, nú verðuru að setja allan kraftinn í þetta! „ Örstuttu seinna eða kl. 5:19 þann 6.júlí skaust út þetta líka myndarbarn
Við byrjuðum á því að lyfta naflastrengnum og kíkja á kynið. Stelpa! Svo fórum við horfa á stærðina á barninu og furða okkur á því hvar hún hefði eiginlega verið geymd og hvernig í ósköpunum mér tókst að koma henni út! Ljósan hafði meira að segja á orði að það ætti að banna svona stór börn. Eftir mælingu kom í ljós að daman var engin smásmíði eða 4250 g (17 merkur) og 53 cm.
Mér til mikils léttis kom í ljós að ég þurfti bara 3 spor og ekkert vesen eins og síðast. Semsagt ótrúlega góð fæðing. Ég veit samt ekki hvernig þetta hefði gengið ef ég hefði gengið 2 vikur framyfir þar sem ég átti 39 vikur gengin sléttar. Þá hefði skottan örugglega verið 20 merkur!
Þvílík hamingja að vera komin með þessa yndislegu monsu í hendurnar. Við fórum svo yfir á Hreiðrið og vorum þar í 12 yndislega tíma með litlu dótturina og héldum svo heim á leið um kvöldið. Alveg eins og ég vildi hafa það